پس «لِمَنِ اتَّقى‌» يعنى: براى كسى كه پرهيز از «فسوق» كند، چنان كه لازم است از «رفث و جدال» نيز پرهيز كند، جز آنكه ممنوعيت اين دو در حال احرام است ولى «فسوق» منع اكيدش پس از برون شدن از احرام را نيز لااقل در حال حج شامل است.

و نيز بر حسب رواياتى چند اگر خورشيد روز دوازدهم غروب كرد و شما هنوز از منى بيرون نرفته‌اى و واجب است شب و روز سيزدهم نيز بمانى.

روى اين اصل گروه بسيارى از حاجيان بايد سيزدهم را نيز بمانند، كه نوعاً خالى از گناه نيستند، مگر آنكه از روى جهل يا فراموشى يا اشتباه باشد، ولى اين جا هم جاهل مقصر همچون عامد است كه اگر ندانسته گناهى كرده و در اين نادانى مقصر بوده، او هم در زمره محبوسان منى است، و اكنون مسائلى چند:

مسأله ١- واجب است در صورت امكان از اوّل شب تا نيمه شب در منى بماند چه خواب و چه بيدار، والّا از نيمه شب تا اذان صبح، و بعيد هم نسيت در حال اختيار نيز نيمه دوّم شب كافى باشد گرچه خلاف احتياط شديد است.

مسأله ٢- مخير است در شب‌هاى پس از عيد: ١٢ ١١ و احياناً ١٣- نيمى از شب را يا در مكه و يا در منى بماند، يعنى آن شب كه لازم است در منى باشد مى‌تواند در مكه به سر برد به شرط آنكه در حالت عبادت و طاعت الهى باشد، گرچه بودن در منى بهتر است، و مقصود از طاعت خدا فقط نماز و طواف و دعا نيست، بلكه هر عملى كه مورد خشنودى خداست، چنان‌كه رسول الله (ص) عمويش عباس را اجازه داد براى آب دادن حجاج شب‌هاى منى در مكه بسر