و نيز خبر عبدالأعلى كه «قربانى نيست مگر در منى» كه طبعاً به لحاظ اخبار گذشته در غير صورت عذر و در عيد قربان يا حداكثر در چهار روز قربانى است، كه اگر از اين چهار روز گذشت يا معذور بود كه در مكه هم مى‌تواند قربانى كند، و خبرى هم كه از رسول الله (ص) است كه «منى همه‌اش قربانگاه است» ساير نقاط حرم را نفى نمى‌كند، و ظاهراً از روى هم رفته ادله چنان مى‌نمايد كه قربانى روز عيد، يا حداكثر چهار روز اوّل ١٣ ١٠ در صورت امكان لازم است در منى باشد، و اگر ممكن نشد، يا از سيزدهم گذشت در بقيه ايام ذيحجه كافى است در مكه باشد، چنان‌كه در بعضى احاديث ديگر نيز تصيرح شده است.[١]

پس اكنون كه در اين چهار روز نمى‌توان در منى قربانى كرد هم از نظر زمان توسعه مى‌يابد كه تا آخر ذيحجه است، و هم از نظر مكان كه همه حرم خصوصاً مكه مكرمه است، مخصوصاً در زمينه عذر، مشقت زياد يا منع دولت يا هرگونه عذرى ديگر، بلكه بر حسب چند خبر صحيح گذشته در غيرصورت عذر نيز پس از ايام منى در همان مكه كافى است و حتى‌المقدور بايستى در صورت امكان، خصوص در چهار روز و بالاخص در روز عيد، در منى قربانى شود.

[١] - وسائل الشيعه، ج ١٠، باب ٤٤، ح ٢- از حضرت صادق( ع) است درباره مردى كه در حج تمتع قربانى نيافته و پول دارد فرمود:« پولش را به كسى واگذارد كه در مكه قربانى كند و اگر در ذيحجه امسال نشد سال ديگر» اين حديث با كمال صراحت تجويز مى‌كند كه پس از ايام منى قربانى در مكه كافى است.