در احاديث بسيارى آمده كه حاجتى حق ندارد از گوشت قربانى براى خود ذخيره كند، فقط مقدارى كه فعلًا بخورد و بقيه را به فقرا دهد، در آيه هم فقط فرمود: «فَكُلُوا مِنْها»: از آنها بخوريد كه ظاهراً همان هنگام قربانى است نه و اندوخته‌اى هم براى سائر ايام نگهداريد، ولى نسبت به فقراء فرمود «وَ أَطْعِمُوا ...» اطعام كنيد كه اعم است از زمانِ قربانى و پس از آن، كه فقرا حق دارند ذخيره كنند تا سير گوشت شوند، چنان كه از پيمبر نازنين گذشت «خدا قربانى را براى اين مقرر فرموده كه گرسنگانتان از گوشت سير شوند ...».

و اصولًا خوردن خود حاجى واجب و حتمى نيست، بلكه به اصطلاح چون امرش در زمينه تو هم منع است تنها دليل بر جواز و حليت است، و اگر هم رجحانى دارد از اين نظر است كه حاجى خود را از فقر امتياز ندهد، بلكه در اين هدى: هديه خدا مردمى با بينوايان شركت و برابرى كند، اگر هم نخواست يا نتوانست بخورد حق فروختن يا به غير فقير دادن را ندارد كه همه‌اش حق فقراست، و تو فقط اجازه دارى بخشى از سهم فقرا را به مصرف امروزت برسانى، تا با آنها برادرى و برابرى كنى.

در مواردى هم كه قربانى منتقل به پول شود بر حسب روايات تمامى قيمتش در انحصار فقرا است، نه آنكه حق داشته باشى بخشى كه سهم خوردن داشته‌اى بردارى.

[١] - وسائل الشيعه، جلد ١٠، ص ١٥١، ح ٤، و نيز در صحيحه معاويه بن عمار از حضرت صادق( ع) به همين مضمون وارد است.