مسأله ٧- نيت وجوب يا استحباب در حج يا عمره واجب شرط صحتش نيست، مگر در صورتى كه تعيين تعمل در انحصار اين نيت باشد، مثلًا حجى واجب بدون تعيين وقت بر عهده اوست، و اكنون مى‌خواهد حجى انجام دهد، طبعاً به منظور تعيينش بايستى وجوب و يا استحباب را نيت كند، كه اگر نكند به حساب واجب نخواهد آمد.

و اگر اكنون حج يا عمره بر او واجب تعيينى است، نيت وجوب شرط نيست كه به خودى خود به حساب واجب مى‌آيد، و اين زمان زمينه‌اى به جز آن عمل واجب را ندارد، و حتى اگر اشتباهاً و حتى عمدً نيت استحباب كند همان واجب محسوب است، گرچه در صورت عمد و علم به اين كه عملش واجب است، نيت استحباب شايد موجب بطلان باشد، مگر در صورتى كه وجوبش در انحصار امسال باشد، و اگر حج يا عمره بر او هيچ عنوانى واجب نيست و نيت وجوب كند، شايد به حساب استحباب آيد، و بعيد هم نيست كه در صورت علم و عمد به حساب بدعت در نيت باطل باشد.

مسأله ٨- اگر پس از تلبيه گفتن در ميقات شك كند نيت كرده يا نه احرامش صحيح است، بلكه اصولًا احرام بدون هيچ نيتى ممكن نيست، و اگر نداند چه عملى را نيت كرده بنابر همان گذارد كه وظيفه فعلى اوست، و اگر زمينه چند عمل است هر يك را بخواهد از هم اكنون مى‌تواند انتخاب كند و مناسكش را انجام دهد.

مسأله ٩- اگر در وقت مخصوص حج يا عمره‌اى شك كند كه همان را نيت كرده يا غير آن را، بنابر همان گذارد كه وقتش بوده، بلكه اگر هم بفهمد نيت غير آن را كرده درست است، مگر در صورتى كه بدعتى در نيت گذارده چونان كه با