«وَ اذْكُرُوا اللَّهَ فِى أَيَّامٍ مَعْدُوداتٍ فَمَنْ تَعَجَّلَ فِى يَوْمَيْنِ فَلا إِثْمَ عَلَيْهِ وَ مَنْ تَأَخَّرَ فَلا إِثْمَ عَلَيْهِ لِمَنِ اتَّقى وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّكُمْ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ‌» (البقره: ٢٠٣): «و ياد كنيد خدا را در روزهاى شمرده شده» (ايام تشريق: ١٠- ١٢) پس هر كه شتاب كند در دو روز گناهى نكرده: (دو روز بعد از عيد ١١ و ١٢) و هر كه تأخير كند (سيزدهم را بماند) گناهى نكرده، براى كسى كه از گناه پرهيز كرده باشد (يعنى از محرمات احرام حج يا مطلق محرمات).

از اين آيه چنان مى‌نمايد كه حاجى مخير است دوازدهم كوچ كند يا سيزدهم، ولى مشروط بر آنكه گناهى نكرده باشد والّا مخير نيست بلكه بايستى شب و روز سيزدهم را نيز در منى محبوس باشد كه شب بيتوته و روزش در سه جبهه شيطان گلوله‌باران كند، زيرا تجربه نشان داد كه شيطان هنوز در تو جا ندارد، وگرنه چرا مبتلاى به محرمات احرام، يا بدتر محرمات هميشگى شدى كه در حالت احرام حرام‌تر است كه «فسوق» است، و تو كه اكنون در مدرسه تربيتى بى‌تربيتى كرده‌اى يك شبانه‌روز ديگر در اين صحراى گنديده هولناك، كه حاجيان همه رفته‌اند، تو و امثالت بايستى همچنان زندانى باشيد.

و اينكه در بعضى از روايات تقوى در اين آيه به معنى پرهيز از صيد و زن آمده، اين تفسير به مصداق مهم‌تر است، و اصلًا به هيچ‌وجه درست نيست كه «لمن اتقى» در اين انحصار باشد، با آنكه از پيش هم نامى از خصوص صيد و زن نيامده، پس اين اختيار كه دوازدهم يا سيزدهم از منى برون رود در انحصار كسانى است كه بر حسب آيه از محرمات پرهيز كرده باشند چه از محرمات حالت احرام و چه بقيه محرمات، كه مثلًا روز عيد از احرام خارج شده ولى بعضى از محرمات را مرتكب شود، و اينجا مى‌توان «فَلا رَفَثَ وَ لا فُسُوقَ وَ لا جِدالَ فِى الْحَجِ‌» را نيز شاهد گرفت، و شما تا از منى خارج نشده‌ايد در حالت‌