مصرف شرعيش گرچه خودهاشان باشد برسانند و سپس هر يك بدون منظور كردن قربانى مشترك به وظيفه شخصى خود عمل كنند، و اين قربانى مشترك به منظور شركت در عيد خون و انجام اين شعيره مباركه الهيه است، چه بتواند در خود منى يا در قربانگاه‌هاى بيرون منى، يا در هر جاى حرم كه ممكن است انجام دهد، و به طور كلى در هر ضرورتى اشتراك در قربانى صحيح و احياناً واجب است، چه ضرورت نبودن قربانى يا نداشتن پول يا نبودن مصرف باشد و به استثناى كمبود پول لازم است تتمه يك قربانى به فقرا صدقه داده شود.

مسأله ٣٠- از دو آيه «وَ أَطْعِمُوا الْبائِسَ الْفَقِيرَ ... مَنافِعُ لِلنَّاسِ‌» مستفاد مى‌شود كه شرط نيست فقير مسلمان باشد تا چه رسد به شيعه بودنش، همين‌قدر كه بينوا بود كافى است كه از هديه حج بهره‌اى داشته باشد، و يكى از موارد «هُدىً لِلْعالَمِينَ‌» زيارت بيت‌الله هم همين هديه عمومى قربانى است، كه يا خودش و يا پولش ميان فقرا تقسيم شود، البته شكى نيست كه فقير مسلمان خصوصاً شيعه دوازده امامى بر دگران مقدم است، و دليلى هم بر شرط مسلمان يا شيعه بودن نداريم، مگر بعضى روايات كه نسبت به مشرك «لااحب» دوست ندارم آمده.

مسأله ٣١- اگر قربانى از روزهاى چهارگانه منى گذشت جائز است تا آخر ذيحجه الحرام در مكه قربانى شود، چنان‌كه اخبار صحيحه‌اى هم در اين‌باره گذشت و ساير اخبار كه منى را قربانگاه معرفى كرده در انحصار روزهاى منى است، بنابراين قربانى‌هائى كه در اين زمان ناگزير به بعد از روهاى منى تأخير مى‌افتد مى‌تواند در مكه كشت، خصوص با توجه به اينكه در منى مشغول تنظيفند و از قربانى كردن مانع مى‌شوند، چنانكه در سال گذشته محظور را در مورد مقدارى گوسفندهاى قربانى داشتيم، تا چه رسد به هزاران گوسفند كه به طور قطع مانع مى‌شوند.