٤- اگر در اين ايام امكان تقسيم اين گوشت‌ها نباشد لازم است حتى‌المقدور به نفع فقرا در يخچال‌ها و سردخانه‌ها نگهبانى و سپس تقسيم گردد، و مانعى نيست كه قربانى در ذيحجه و تقسيم ذيحجه باشد.

٥- هر مقدارى كه امكان نگهبانى يا تقسيمش در ذيحجه يا پس از آن نيست، بايد پولش ميان فقراى حرم و سپس ساير فقراى عالم تقسيم شود.

٦- كسانى كه امكان يك قربانى ندارند بايد تا هفت و هفتاد نفر حتى در يك گوسفند شركت كنند، و اينجا اگر اين شركت به علت كمبود قربانى است نه كم پولى، واجب است هر يك تتمه سهم خود را به فقرا دهند، و اگر به علت كم پوليست به تفصيل گذشته در صورت امكان روزه هم بگيرند، و در حال حاضر كه اصولًا قربانى در ايام منى مورد و مصرفى ندارد، شركتش نيز چنان است مگر آنكه رمزى باشد و مصرف گردد.

٧- كسانى كه حتى از يك هفتادم قربانى هم عاجزند در صورت امكان بايستى به ترتيب گذشته روزه بگيرند، و اينها خودشان از موارد مصرف قربانى مى‌باشند.

٨- لازم است در وضع موجود روحانيان و مسئولان متعهد با ايمان گروه‌هاى حج با حجاج تشريك مساعى كنند و ترتيب شايسته و عاقلانه‌اى براى قربانى دهند كه حقوق فقرا در اين هديه خدا مردمى پايمال نشود كه هم تقوايش به خدا رسد: «وَ لكِنْ يَنالُهُ التَّقْوى مِنْكُمْ‌» و هم گوشت‌هايش يا پول‌هايش به بندگان مستمند خدا داده شود: «وَ أَطْعِمُوا الْبائِسَ الْفَقِيرَ ... مَنافِعُ لِلنَّاسِ‌» گردد نه «قِياماً