چيز سفتى بخورد و از آن گذشته به هدف برسد درست است، گرچه اگر آن چيز شل بود نمى‌رسيد چنان‌كه در خبر صحيح از حضرت صادق (ع) است «كه اگر ريگت به انسان يا شترى خورد و سپس به هدف رسيد كافى است» زيرا اگر نيروى پرتاب خود به خود براى رسيدن به هدف كافى نبود، با اين برخورد خنثى مى‌شد، ولى چيز شل خود به خود نيرو را ضعيف مى‌كند و از او مى‌كاهد.

با اين حال اگر سفتى آن چيز كمك به رسيدن هدف كرده، ظاهراً لازم است تكرار كند، و اگر هم به چيزى بالاى جمره خورد و سپس به جمره رسيد ظاهراً كافى نيست، زيرا به زدن او نخورده و اصلًا هدف ديگرى درست نبوده است، مگر آن كه جورى پرتاب كند كه از بالاى جمره عمودى بر سرش فرود آيد همچون طبقه فوقانى جمرات كه درست است، زيرا مهم رسيدن به اين استوانه عمودى شيطانى است، چه از سر يا پشت و رو و پهلو يا پايش بخورد، كه اگر اين استوانه هم نباشد در استوانه فضائى جمره كافى است، و غرض رمزى است كه پايگاه و جايگاه شيطان بمباران شود.

مسأله ٦- با اين هفت پرتاب واجب است هفت سنگ پرتاب شود، كه اگر كمتر از هفت پرتاب يا كمتر از هفت سنگ با همان هفت پرتاب بياندازد كافى نيست بلكه ميزان: هفت پرتاب و رسيدن هفت سنگ با آن هفت پرتاب است، بدين معنى كه كمتر از هفت پرتاب اين سنگ‌ها را نياندازد، ولى اگر اين هفت را با هفتاد پرتاب هم انداخت مانعى ندارد، كه مثلًا ريگش به هدف نرسد و شليك‌ها را آنقدر تكرار كند تا به هدف برسد، و اين فاصله‌هاى اجتناب‌ناپذير ميان اين اصابت‌ها ضرورى نمى‌زند، ولى نه آنكه فاصله ميان شليك‌ها در اثر اهمال شما باشد كه سرباز معركه‌ات نخوانند، بلكه در اثر كثرت جمعيت داوطلبان جبهه است كه خيلى از گلوله‌هايت و شليك‌هايت به هدر مى‌رود، اما تو