است، زن مى‌تواند مقدار ضرورى را باز نگهدارد، همان اندازه كه بتواند پيش پايش را ببيند و به كارهاى ضروريش برسد، ولى بر نامحرمان نيز حرام است كه همين اندازه‌اى كه به حكم حرج و ضرورت باز است ببينند.

مسأله ٣- از اخبار چنان مى‌نمايد كه پوشيدن چهره زنان در حال احرام مگر در صورت ضرورت به هر نحو و وسيله‌اى كه باشد حرام است، گرچه با دست، خصوص آنكه مدتى هم طول بكشد كه گويند رو گرفت، و خلاصه آنچه جلوى آفتاب و گرد و غبار را بگيرد حرام است.

اما در شب، هنگامى كه باد و غبارى هم نيست، و نامحرم هم نگاه نمى‌كند، اينجا معلوم نيست، پوشيدن همه صورت حرام باشد، و همچنين اگر نگاه هم نكند يا نامحرمى نباشد، گرچه اينجا جاى احتياط شديد است، بيش از آنچه درباره زير سقف رفتن مردان در شب خواهيم گفت، ولا اقل در چنان مورد نبايد همه صورت را بپوشد.

مسأله ٤- زن براى اينكه رويش را حتى‌المقدور نپوشد، لازم است تا سر حد امكان مادامى كه محرم است خود را در معرض نگاه نامحرمان قرار ندهد، مگر جاهائى كه ناچار است مانند حالت طواف و سعى و ساير مواقف اجتماعى، اما اينكه بدون ضرورت و حاجت جاهائى برود كه نامحرمان نگاه مى‌كنند، اين ظاهراً جائز نيست.

مسأله ٥- زن در حال خواب جائز است تمامى صورت خود را بپوشد، چه در حال عادى يا ضرورت، چنانكه در خبر صحيح است، و شايد هم اين استثناء از اين لحاظ است كه هيچ گاه برابر آفتاب يا باد و باران ناراحت كننده نمى‌خوابد، و نيز حالت خواب حالت استراحت است، و مراعات زنان كه هميشه و اجب‌