نخست در ميقات كه جايگاه و پايگاه تجديد پيمان الهى است، خودى‌هاى تو را دفن كن، و خود را كفن كن، كه ميقات گور خودخواهى‌ها و خودراهى‌ها خودبينى‌ها و خودپسندى‌هاست، اين خود دروغين را همچون تخمى دفن كن، تا خود راستينت با اجابت مجدد حق و ريختن ناخودى‌هايت، آن خود راستن از نو برويد، بار آورد و خودى ديگر به بار آورد.

لباس‌هاى تو را كه هم پوشنده عورت و هم نماينده شخصيت بود برون آر، تا از اين خودِ دوختگى و خودساختگى تا سر حد امكان رها شوى، سپس لباس‌هائى كه نه لباس زنده است و نه كفن مرده بپوش، مرده كفنش لااقل سه پارچه است و تو يك يا دو پارچه احرامى دارى، و زنده هم كه نوعاً بيش از سه آن هم جوراجور و رنگارنگ، و تو اكنون نه مرده‌اى و نه زنده، مرگت اختيارى است و زندگى نوينت در پرتو همين مرگ مصنوعى است، كه با پيمودن چهار كلاس مثبت و بيست و چهار كلاس منفى احرام تمرين زندگى مى‌كنى، خود را بيازماى و آماده شو.

و اكنون كه لباس احرام پوشيده و خسى شده‌اى در ميقات نيت كن، تو كه به ميقات ظاهرى آمده‌اى و لباس‌هاى تنت را برون كرده‌اى، در ظاهر از خانه و كار و لباست برون شده‌اى اكنون با نيت زيارت از درونت نيز برون شو، از غير خدا و خدائى‌ها تهى شو، جا و لباست دگر شده، اكنون با نيت كه كارى است درونى جان و روانت نيز دگر شود.

در گذشته نيت‌هاى دگرى داشتى كه هواى دگرى داشتى، اكنون همه را فراموش كن، هوا را از ياد ببر و همچنان خدا را ياد كن كه اين حج و عمره را تنها براى خداست و بس، سياحت نيست تجارت نيست، زيارت است و ملاقات و همه چيز است.