مسأله ٤- اصل نيت چنانكه گذشت كارى است قلبى و باطنى كه لفظ تنها نماينده آن است و لزم هم نيست، كه اگر لفظ را جهلًا يا اشتباهاً برخلاف قصدش بگويد، عمل به حساب قصد مى‌آيد و نه لفظ، مثلًا قصد عمره مفرده دارد و عمره تمتع را به زبان آورد، يا قصد حج تمتع دارد و افراد بگويد، و يا هر عملى ديگر را قصد كند ولى لفظ ديگرى به زبان آورد، همان كه در دل نيت كرده محسوب است و اشتباه زبانى ضررى ندارد، كه طرف حساب از شما تصميم قلبى خواسته و خودش بدان آگاه است، گرچه زبان خطا كند.

مسأله ٥- اگر در غيرموسم حج محرم شد و نفهميد چه قصد كند، نه به زبان آورد و نه در دل صورتش و مفهومش را بياورد، و اگرش بپرسى گويد: همان كه ديگران قصد دارند، و براى آن آمده‌ايم، درست است، چنانكه اگر در موسم حج است و قصدش از احرام انجام همان عمره مخصوص موسم است ولى اسمش را نمى‌داند كه در دل يا به زبان آورد، همين اندازه كه قصدش شروع به كار اوّل موسم حج است، به خودى خود به حساب عمره تمتع آمده و احرامش براى همان عمره خواهد بود.

و بالاخره قاعده عمومى و همگانى در صحت احرام و مناسكش اعم از حج يا عمره اين است كه در آغاز و به هنگام لبيك همان را كه وظيفه كنونى اوست نيت كند، گرچه نام و نشانى را نداند، و اگر اكنون امكان انجام يكى از چند عمل را دارد: عمره مفرده يا تمتع حج افراد يا تمتع ... لازم است با مختصر اشاره‌اى قلبى آن را كه تصميم دارد قصد كند، گرچه نامش را نداند، مثلًا عمره‌اى كه لازمه جداناشدنى حج است: عمره تمتع: عمره آزاد: مفرده حجى كه وظيفه ساكنان حرم است: قرآن افراد-: حجى كه براى غيراهل حرم است: حج تمتع و خلاصه آنكه عملى را كه اكنون مشترك ميان چند جور كار است‌