نيّت: در هر عبادتى داراى دو شرط است: ١- قصد قربت: كه داراى دو جنبه مثبت: تقرب الى الله و منفى: ريائى نبودن است و ٢- اگر مورد نظر از لحاظ هدف مشترك است تعيينش كنيد، و اينجا مسائلى چند است:

مسأله ١- دانستيم كه در مناسك حج يا عمره واجب است در آغاز مجموعه اعمال را به طور اجمال نيت كند: عمره مفرده انجام مى‌دهيم عمره تمتع ... حج تمتع ... و سپس در حالى كه لباس‌هاى احرام را به تن دارد و در ميقات است بگويد: «لبيك اللهم لبيك، لبيك لا شريك لك لبيك، إن الحمد والنعمه لك والملك» و ديگر هيچ مگر لبيك‌هاى مستحب كه خود دانى، و اكنون محرمى.

مسأله ٢- در احرام قصد ديگرى به جز نيت حج يا عمره شرط نيست، نه قصد ترك محرمات احرام و نه انجام واجباتش كه انجام مناسك حج يا عمره و يا سائر واجباتش از قبيل لباس احرام مى‌باشد، مگر بعضى محرمات ركنى كه حج يا عمره را در صورت عمد باطل مى‌كند، مثل منى بيرون دادن و عمل جنسى: جماع پيش از وقوف مشعر الحرام در حج، و پيش از سعى در عمره مفرده به اجماع علماء، و در عمره تمتع بنابر بعضى از اقوال، كه در اين موارد قصد استمناء يا جماع مانع از انعقاد احرام است، و نه اينكه قصد تركشان شرط صحت و انعقاد احرام باشد، كه چنانچه اصولًا از نفى و اثبات چنان عملى در حال نيت غافل است، يا تصميمى بر فعل يا تركش ندارد احرامش منعقد است.

مسأله ٣- اگر حج يا عمره را براى خودنمائى و نه قصد قربت الهى انجام دهد، و يا با شركت قصد خدا و هوى نيت كند باطل است، چنانكه اگر وقت انجامش بى‌رياء بوده و پس براى اين و آن براى خودنمائى و رياء بازگو كند ظاهراً اينجا هم باطل خواهد بود.