٤٩٤- بچه مميّز بايد خودش لَبَّيك‌هاى چهارگانه را بگويد؛ ولى بچه غير مميّز بايد ولىّ او يا شخص مأذون از طرف ولىّ او لَبَّيك‌ها را از طرف آن طفل بگويند.

٤٩٥- كسى كه در ميقات قبل از گفتن لَبَّيك‌هاى چهارگانه بيهوش شود- چه لباس احرام پوشيده باشد و چه نپوشيده باشد- چنانچه همراهانش او را به همان حال از ميقات عبور دهند و وارد حرم نمايند و در حرم بهوش آيد، بنابر احتياط حكم او حكم كسى است كه به سبب عذرى بدون احرام از ميقات عبور كرده و وارد حرم شده است، و در فقره (٤٣١) بيان شده است.

٤٩٦- احرام حجّ تمتع و عمره تمتع و احرام حجّ إفراد و احرام عمره مفرده با گفتن لَبَّيك‌هاى چهارگانه منعقد مى‌شود؛ و امّا احرام حجّ قِران به گونه‌اى كه در صفحه ٥٤ ضمن تيتر «صورت حجّ قِران» بيان شده است با تَلبِيَة- لبيك گفتن- يا إشعار يا تقليد محقق مى‌شود؛ و احتياط واجب آن است كه در صورت إشعار يا تقليد، تَلبِيَة نيز گفته شود.

٤٩٧- شخص محرم نمى‌تواند به قصد رفتن به زيارت مدينه منوّره يا به مقاصد ديگر، احرام خود را بهم بزند؛ و اگر لباس احرام را درآورد و بنا بگذارد كه در احرام نباشد، از احرام خارج نمى‌گردد، بلكه محرّمات احرام بر او حرام مى‌باشند؛ و اگر كارى كند كه موجب كفاره مى‌باشد، علاوه بر اينكه گناه كرده است كفاره آن را نيز بايد بدهد.

٤٩٨- واجب نيست لَبَّيك‌هاى چهارگانه بلافاصله بعد از نيّت احرام گفته شوند؛ هرچند احوط است؛ بلكه بنابر اقوى تأخير انداختن لَبَّيك‌ها از پوشيدن لباس احرام نيز جائز است.

٤٩٩- لَبَّيك‌هاى چهارگانه در احرام بمنزله تكبيرة الإحرام نماز- كه نماز با آن شروع مى‌شود- مى‌باشند، پس كسى كه نيّت احرام كرده و لباسهاى احرام را نيز پوشيده ولى لَبَّيك‌ها را نگفته است، اگر يكى از محرّمات احرام را مرتكب شود نه گناه كرده و نه كفّاره بدهكار است، و همچنين است اگر لَبَّيك‌هاى او به سبب رياء و امثال آن باطل شده باشند؛ و در خصوص حجّ قِران، إشعار يا تقليد حكم لَبَّيك‌هاى چهارگانه را دارند.