فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢١ - هشتم - تحنكانداختن تحت الحنك

مُسَخَّراتٍ بِأَمْرِه‌ أَلا لَهُ الْخَلْقُ وَ الْأَمْرُ تَبارَكَ اللَّهُ رَبُّ الْعالَمينَ».[١]

ى: هرگاه كسى در صحراء راه را گم كند، نداء كند:

«يا صالِحُ- يانداء كند يا أَبا صالِحٍ- أُرْشُدُونا إِلَى الطَّريقِ رَحِمَكُمُ اللَّهُ». و در روايتى وارد شده است كه: «هركس از شما كه گم شود در سفر يا بر جان خود بترسد، پس بايد نداء كند: «يا صالِحُ أَغِثْني‌»، پس همانا در بين برادران شما از جنّيان جنّى است كه نام او صالح است كه در زمين مى‌گردد به خاطر شما در حالى كه خودش را براى شما [فدايى شما] حساب مى‌كند، پس هرگاه بشنود صدا را، پاسخ مى‌دهد و راهنمايى مى‌كند كسى از شما را كه گم شده است و نگه مى‌دارد مركب او را از بيراهه».

ك: هرگاه كسى در دريا مسير خود را گم كند، نداء كند: «يا حَمْزَةُ [أَغِثْني‌]».

٢١- سزاوار است كه مسافر زياد اعتماد به خدا داشته باشد، و انقطاع به سوى او (جلّ و علا) حاصل نمايد، و آيات و دعاءهايى را كه مربوط به حفظ و نگهدارى هستند و نيز آيات و دعاءهايى كه مناسب با حفظ و نگهدارى مى‌باشند- مانند قول خداوند تعالى: «إِنَّ مَعِي رَبِّي سَيَهْدِينِ»،[٢] و قول خداوند تعالى: «إِذْ يَقُولُ لِصاحِبِهِ لا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنا»،[٣] و امثال اينها- را قرائت نمايد.

هشتم- تَحنُّك (انداختن تَحت الحَنَك):

٢٢- مستحب است مسافر عمامه بر سر بگذارد و تحت الحَنَك بيندازد، يعنى يك طرف عمامه‌اش را زير چانه قرار دهد؛ و لازم نيست آن را از زير چانه بگرداند و سرش را به پشت شانه بيندازد يا آن را به طرف ديگر عمامه متصل كند و يا دور گردن بپيچد، اگرچه همه اين موارد از مصاديق تحنُّك مى‌باشند.

[١] - سوره مباركه أعراف، آيه شريفه ٥٤.

[٢] - سوره مباركه شعراء، آيه شريفه ٦٢.

[٣] - سوره مباركه توبة، آيه شريفه ٤٠.