فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٧٩ - الف - شكهايى كه نبايد به آنها اعتناء كرد

داده يا اينكه كم يا زياد نموده است.

دوم: هرگاه مى‌داند هفت شوط را كاملًا بجا آورده است، ولى شك دارد كه آيا زيادتر از آن بجا آورده يا نه، خواه از محل سعى خارج شده باشد يا خارج نشده باشد.

سوم: هرگاه در مروة بين هفت شوط و بيشتر از هفت شوط- مثلًا هفت و نه- شك كند.

چهارم: هرگاه مثلًا يك روز بعد از طواف در حالى كه تقصير نموده است، شك كند كه سعى را بجا آورده است يا نه؛ ولى اگر تقصير نكرده است، بنابر احتياط بايد سعى را بجا آورد.

پنجم: هرگاه پس از تمام شدن سعى و فراغ از آن، شك كند كه سعى را صحيح انجام داده است يا نه.

ششم: هرگاه يك شوط يا جزئى از يك شوط را بجا آورد و پس از داخل شدن در شوط ديگر يا جزئى از شوط ديگر شك كند كه آنچه را قبلًا انجام داده درست انجام داده است يا نه.

هفتم: هرگاه پس از تمام شدن سعى و فراغ از آن، در عدد شوطها شك كند؛ هرچند احتياط آن است كه است كه اگر احتمال نقصان و كمى مى‌دهد سعى را اعاده نمايد.

هشتم: هرگاه در بين شوط شك كند كه آيا شوط هفتم است يا بيشتر؛ هرچند خوب است آن شوط را تمام كند و بعد سعى را اعاده نمايد.

نهم: هرگاه كثير الشّك باشد؛ ولى خوب است شخص كثير الشّك فرد ديگرى را وادار كند كه مراقب سعى او باشد و عدد شوطهاى سعى را براى او حفظ كند.

١٠٠٣- جائز است انسان در شمارش شوطهاى سعى به گفته شخص مورد اعتمادش كه به تعداد شوطها يقين دارد اعتماد كند.

١٠٠٤- اگر كسى در هنگام سعى در عدد شوطها شك كند و بعد به يك طرف شك يقين پيدا كند و بنا را بر همان طرف بگذارد و سعى خود را تمام كند، سعى او صحيح‌