فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٣٨٣ - سوم - انجام بيتوته در ليالى تشريق

و زن اجتناب نكرده‌اند.

چهارم: كسانى كه در روز دوازدهم ذى الحجّة تا مغرب شرعى در منى مانده و از آنجا خارج نشده‌اند، هرچند در صدد كوچ كردن بوده‌اند ولى موفق نشده‌اند كه قبل از غروب شرعى از منى خارج شوند.

١٤٠١- كسى كه يكى از محرمات احرام- غير از صيد و زن، به گونه‌اى كه در بند اول و دوم بيان شد- را انجام دهد، بنابر اقوى واجب نيست شب سيزدهم را در منى بماند؛ هرچند ماندن احوط است- بخصوص نسبت به محرّماتى كه كفاره دارند- و تا ممكن است احتياط به ماندن ترك نشود.

١٤٠٢- مقدار واجب براى بيتوته در اين سه شب، از اول شب- يعنى غروب شرعى- تا نصف شب مى‌باشد؛ و براى بدست آوردن نصف شب احتياط آن است كه شب را از اول مغرب شرعى تا طلوع آفتاب حساب كنند، پس كسى كه از غروب شرعى تا نيمه شب در منى بيتوته كند، جائز است بعد از نيمه شب از آنجا بيرون برود؛ ولى بهتر است پيش از اذان صبح وارد مكّه معظّمه نشود؛ هرچند مانعى ندارد.

١٤٠٣- لازم نيست حجّ گزار در زمان بيتوته در منى بيدار بماند، بلكه جائز است پس از نيّت و قصد قربت در آنجا بخوابد.

١٤٠٤- بر چند طائفه واجب نيست كه شبهاى ايام تشريق- يعنى شبهاى يازدهم و دوازدهم و سيزدهم ذى الحجّة- را در منى بيتوته كنند:

اول: بيماران و پرستاران آنها.

دوم: كسانى كه بر اثر عذر- هر عذرى كه باشد- بيتوته در منى‌ براى آنها حرج و مشقّت داشته باشد.

سوم: كسانى كه بر جان يا ناموس خودشان يا بر جان يا ناموس بستگان خود مى‌ترسند، و همچنين است حكم كسانى كه بر اموال خود يا بر اموال بستگان خود مى‌ترسند، البته در صورتى كه آن مال قابل اعتناء باشد و تلف شدن آن به حال صاحبش مضرّ باشد.