و اگر نتوانست پياده برود با وسيله نقليه مشرّف شود- ولى هزينه وسيله نقليه به قدرى زياد باشد كه اطلاق نذر منصرف از او باشد يعنى شامل او نشود؛ اما اگر نذر او بطور تعدّد مطلوب باشد و انصراف مزبور نيز در كار نباشد، بايد با كشتى يا هر وسيله نقليه‌اى كه ممكن است به حجّ مشرّف شود.

٢٤٤- كسى كه نذر كرده است پياده به حجّ مشرّف شود، اگر بر خلاف نذر خود عمل كند و سواره به حجّ مشرّف شود، چنانچه نذر او مقيّد به سال معيّن نباشد، كفاره بر او واجب نيست؛ ولى بايد حجّى را كه بجا آورده است اعاده نمايد؛ و اگر اعاده نكند تا از استطاعت بيفتد، بايد كفاره بدهد.

٢٤٥- كسى كه نذر كرده است پياده به حجّ مشرّف شود، اگر در حالى كه متمكّن است به نذر خود عمل نكند، چنانچه نذر او مقيّد به سال معيّن نباشد، تخلف نذر كفاره ندارد، اما بايد حجّ را بجا آورد؛ و اگر بجا نياورد تا از استطاعت بيفتد، بايد كفاره بدهد؛ و اگر نذر خود را مقيّد به سال معيّن كرده باشد و در آن سال سواره به حجّ مشرّف شود، يا در صيغه نذر پياده رفتن را به حجّ معيّنى- مثلًا حَجّة الإسلام يا حجّ نيابتى يا ...- مقيّد نمايد اما براى انجام آن حجّ معيّن سواره برود، حجّ او قضاء ندارد، ولى بايد كفاره تخلف نذر را بپردازد.

٢٤٦- كسى كه نذر كرده است پياده به حجّ مشرّف شود، اگر بخشى از راه را پياده و بخش ديگر را سواره برود، بايد حجّ خود را بطورى كه همه راه را پياده بپيمايد اعاده كند، پس اگر فقط آن جاهايى را كه سواره رفته است به صورت پياده اعاده كند كافى نيست؛ و اگر نتواند حجّ خود را بطورى كه همه راه را پياده بپيمايد اعاده كند، يا اصلًا محلى براى اعاده حجّ نمانده باشد، بايد كفاره بدهد.

٢٤٧- اگر كسى نذر كند كه پياده به حجّ مشرّف شود، و به اين سبب كه توان پياده رفتن را دارد يا اطمينان دارد كه مى‌تواند به اين نذر وفاء كند نذرش منعقد شود، چنانچه بعد از انعقاد نذر از پياده رفتن عاجز گردد، وجوب پياده رفتن از او ساقط مى‌شود، ولى واجب است اين حجّ را سواره انجام دهد، چه عجز قبل از شروع در رفتن عارض شده‌