فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٨٤ - شرط هشتم - حج مستلزم ضرر نباشد و مانع شرعى هم نداشته باشد

كند و خود را از استطاعت مالى خارج نمايد.

شرط هفتم- وسعت وقت:

١٥٢- در وجوب حجّ وسعت وقت شرط مى‌باشد، بطورى كه شخص بتواند خود را به مكّه معظّمه برساند و اعمال حجّ را در وقت آنها انجام دهد، پس اگر مانعى براى رسيدن به ميقات يا انجام اعمال حجّ حتى بعضى از آنها- وجود داشته باشد كه باعث خوف عقلائى بر فوت وقت اعمال حجّ شود، حجّ بر او واجب نيست.

١٥٣- اگر كسى داراى تمام شرائط وجوب حجّ باشد ولى به علّت تنگى وقت يقين داشته باشد كه اگر امسال به حجّ مشرّف شود احرام از ميقات را درك نمى‌كند، در اين صورت بايد از محل سكونت خود با نذر محرم شود و عازم حجّ گردد؛ و اگر در روز سوار وسيله نقليّه سرپوشيده- مثلًا هواپيما- شود، لازم است يك گوسفند كفاره بدهد.

١٥٤- كسى كه داراى تمامى شرائط وجوب حجّ است، اگر به تصور اينكه وقت وسعت ندارد به حجّ نرود و بعد كشف خلاف شود، حجّ بر ذمّه او مستقر شده است.

١٥٥- اگر كسى به تصور اينكه وقت وسعت دارد اهمال نموده و به حجّ نرود و بعد كشف خلاف شود كه وقت وسعت نداشته است، در اين صورت حجّ بر ذمّه او مستقر نمى‌باشد.

شرط هشتم- حجّ مستلزم ضرر نباشد و مانع شرعى هم نداشته باشد:

١٥٦- اگر رفتن به حجّ مستلزم تلف مال مُعتنى‌ به يا مستلزم ترك واجب فورى اهمّ باشد- مثلًا مستلزم ترك نجات دادن شخصى كه در حال غرق شدن است يا خاموش كردن آتش كسى كه آتش گرفته است باشد- چه اين قبيل امور قبل از حصول استطاعت واقع شوند و چه بعد از آن، حجّ واجب نمى‌گردد.

١٥٧- اگر رفتن به حجّ مستلزم انجام كار حرامى- مثلًا خوردن يا آشاميدن نجس يا اخلال به نماز يا سوار شدن بر مركب غصبى يا عبور از زمين غصبى- باشد، حجّ واجب نمى‌باشد؛ ولى اگر حجّ بر كسى مستقر باشد، چنانچه با ارتكاب اينها خود را به ميقات برساند و حجّ انجام دهد، حجّش مجزى از حَجّة الإسلام است.