٢٢٤- اگر كسى در حالى كه مستطيع نيست نذر كند كه در سال معيّنى حجّ انجام دهد، نذر او منعقد مى‌شود؛ و اگر نذرش را معلّق بر تحصيل استطاعت نموده باشد- مثلًا نذر كرده باشد كه استطاعت حاصل كند و به حجّ برود- تحصيل استطاعت بر او واجب مى‌باشد.

٢٢٥- در حجّ واجب به سبب نذر استطاعت شرعى لازم نيست، بلكه مانند غير حجّ از سائر واجبات با قدرت عقليّه- يعنى توان تحصيل استطاعت به سبب كسب و كار و امثال اينها- واجب مى‌شود.

٢٢٦- كسى كه مستطيع است، اگر نذر كند كه در سال استطاعت حجّى غير از حَجّة الإسلام انجام دهد، بنابر وجوب فور در حجّة الاسلام نذر او منعقد نمى‌شود؛ مگر اينكه نذر را مشروط بر اين كرده باشد كه اگر استطاعتش زائل شد حجّ انجام دهد.

٢٢٧- هرگاه كسى در حالى كه استطاعت شرعيّه ندارد نذر كند كه حجّ انجام دهد و بعد مستطيع شود، چنانچه حجّ مورد نذر، موسّع يا مقيّد به سال بعد باشد، بايد حَجّة الإسلام را مقدم كند؛ ولى اگر حجّ مورد نذر مضيّق يا مقيّد به سال معيّن باشد و در آن سال معيّن مستطيع شده يا اينكه حجّ مورد نذر مقيّد به فوريّت باشد، بايد حجّ مورد نذر را مقدّم كند، و در اين صورت اگر استطاعت او تا سال آينده باقى نماند، حَجّة الإسلام بر او واجب نيست؛ و اگر باقى بماند، حَجّة الإسلام بر او واجب است.

٢٢٨- اگر كسى در حالى كه استطاعت شرعيّه ندارد نذر كند در هر سالى كه استطاعت برايش حاصل شد در همان سال حجّى غير از حَجّة الإسلام را فوراً بجا آورد، و اگر نتوانست، در سال بعد آن را فوراً بجا آورد، و باز اگر نتوانست، در سال سوم آن را فوراً بجا آورد و همينطور ...، چنانچه بعد از نذر مستطيع شود، و در سال اول حجّ مورد نذر را انجام ندهد، بايد در سال بعد با بقاء استطاعت آن را بجا آورد، و حجّ مورد نذر مقدم بر حَجّة الإسلام است، و حَجّة الإسلام را بايد بعد از فراغ از اين حجّ انجام دهد؛ بلى؛ اگر نذر او مقيّد به سال معيّن باشد- مثلًا نذر كند در هر سالى كه استطاعت برايش حاصل شد فقط در همان سال به حجّ مشرّف شود- چنانچه مستطيع شود و در همان سال معيّن‌