شرعى- روز نهم ذى الحجّة- روز عرفه- تا غروب شرعى آن روز كه وقت نماز مغرب است در عرفات باشد و با نيّت وقوف در آنجا وقوف نمايد، پس جائز نيست در هنگام عصر به عرفات برود و وقوف كند يا پيش از غروب شرعى از عرفات خارج شود؛ بلى، تأخير انداختن از اول ظهر به مقدار كم- مثلًا به مقدار خواندن نماز ظهر و عصر پست سر هم- معلوم نيست حرام باشد؛ ولى احتياط آن است كه به اين مقدار نيز تأخير نيندازد. ١٠٩٤- احتياط آن است كه حجّ گزار پيش از زوال وارد عرفات شود و پس از غروب شرعى از آنجا كوچ كند؛ و اگر كسى به علت سهو يا به سبب عذر موجّه ديگرى مقدارى از اول وقت را در عرفات نباشد چيزى بر او نيست.

١٠٩٥- مقصود از وقوف در عرفات، حضور و بودن حجّ گزار در آن صحراء است براى رضاء خداوند متعال، خواه سواره باشد يا پياده يا نشسته يا خوابيده يا در حال حركت؛ ولى اگر در تمام اين مدّت يعنى از ظهر روز عرفه تا مغرب آن روز خواب يا بيهوش يا بدون نيّت وقوف باشد، وقوف او باطل است.

١٠٩٦- زنى كه عادت ماهيانه‌اش مثلًا شش روز بوده است، اگر در حال عادت ماهيانه براى عمره تمتع محرم شود و در روز هشتم ذى الحجّة كه روز ششم عادت او است پاك گردد و غسل كند و اعمال عمره تمتع را انجام دهد و براى حجّ تمتع محرم شود و ظهر روز نهم- روز عرفه- لكّه ببيند و نداند خون تا پس از ده روز ادامه دارد كه استحاضه حساب شود و اعمال قبلى او صحيح باشد يا قبل از تمام شدن ده روز از اول عادت قطع مى‌شود تا حكم حيض را داشته باشد؛ بايد اعمال حجّ را به نيّت ما فى الذّمة انجام دهد، و در اين صورت اگر از ده روز تجاوز كرد، عمره تمتعش صحيح است و حجّش حجّ تمتع مى‌باشد؛ و اگر تجاوز نكرد، حجّ او حجّ إفراد مى‌باشد و بايد بعد از انجام اعمال حجّ عمره مفرده انجام دهد.

١٠٩٧- اگر كسى عمداً پيش از غروب شرعى از عرفات كوچ كند و از حدود عرفات بيرون برود و پس از آن پشيمان شود و برگردد و تا غروب در عرفات توقف كند، بنابر اقوى وقوفش صحيح است و چيزى بر او نيست؛ لكن احتياط آن است كه يك شتر