فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٨٧ - اول - نيت

نمايد، بلكه مى‌تواند تقصير را به تأخير اندازد و در منزل يا در جاى ديگر تقصير نمايد؛ ولى بايد پيش از احرام حجّ تقصير را انجام داده باشد.

١٠١٥- جائز نيست شخص محرم براى انجام تقصير در مقابل آيينه بايستد.

١٠١٦- اگر كسى پس از تقصير شك كند كه آن را صحيح انجام داده است يا نه، چنانچه در حال عمل عالم به مسأله و ملتفت به آن بوده، نبايد به شك خود اعتناء كند.

١٠١٧- اگر كسى بعد از انجام سعى بين صفا و مروة و پيش از انجام تقصير با همسر خود نزديكى كند، اگرچه جاهل به حكم باشد بايد يك شتر كفاره بدهد؛ و اگر برايش ممكن نيست، يك گاو بدهد، و اگر توانايى اين را هم ندارد، يك گوسفند به عنوان كفاره بدهد؛ و در اين مسأله اگر زن محرمه و راضى به اين عمل باشد، او نيز بايد كفاره مذكوره را بدهد؛ و اگر شوهرش او را مجبور كرده باشد، شوهر بايد كفاره او را بپردازد.

١٠١٨- اگر كسى از روى سهو و فراموشى پيش از تقصير با زنش نزديكى كند، چيزى بر او نيست.

واجبات تقصير:

١٠١٩- واجبات تقصير عبارتند از: ١- نيّت، ٢- كوتاه كردن مقدارى از مو يا ناخن.

اول- نيت:

١٠٢٠- تقصير از عبادات است و بايد مانند سائر عبادات با نيّت قربت و بدون رياء، براى تقرّب به خداى تعالى بجا آورده شود.

١٠٢١- اگر كسى در بجا آوردن تقصير عمره و حجّ رياء كند- يعنى تقصير را براى كسب ثناء و طلب بزرگى در دل مردم انجام دهد- معصيت كرده است و عملش نيز باطل مى‌باشد.

١٠٢٢- رياء بعد از اتمام تقصير باعث بطلان تقصير نمى‌شود.

١٠٢٣- كسى كه تقصير را براى خدا بجا مى‌آورد، اگر رضاء ديگران را هم در آن شركت دهد و تقصير او خالص براى خدا نباشد تقصيرش باطل است.