ن: و از حضرات ائمه أطهار عليهم السلام وارد شده است كه: «انجام دهنده حجّ آمرزيده شده است و بهشت بر او واجب شده است و براى اعمالش پرونده جديد گشوده شده است و در اهل و مالش محفوظ است، و همانا معادل حجّ مبرور چيزى نيست و جزاء آن چيزى جز بهشت نيست، و همانا انجام دهنده حجّ مانند روزى است كه مادر او را زاييده است، و همانا در حال ماندگارى او، تا چهار ماه براى او حسنات مى‌نويسند و نوشته نمى‌شود بر او گناهان مگر اينكه موجب گناهان را انجام دهد، پس وقتى چهار ماه بگذرد با مردم مخلوط مى‌شود، و همانا انجام دهندگان حجّ سه صنف در مى‌آيند، يك صنف از آتش جهنم نجات يافته‌اند و صنف ديگر از گناهان خارج شده‌اند مانند روزى كه از مادر تولد يافته‌اند و صنف ديگر در اهل و مال خود محفوظ شده‌اند، و اين پست‌ترين چيزى است كه حاجى با آن بر مى‌گردد، و همانا انجام دهنده حجّ زمانى كه داخل مكّه معظّمه شود خداوند دو ملك را وكيل مى‌كند كه حفظ كنند بر او طواف و نماز و سعيش را، و زمانى كه در عرفه وقوف كند به شانه راست او مى‌زنند و مى‌گويند: آنچه گذشته است [از گناهان‌] كفايت كردى آن را، پس بنگر چگونه خواهى بود در آنچه پيش روى دارى [در آينده‌]».

س: و در حديث ديگر وارد شده است: «هرگاه [حجّاج‌] مناسك حجّ خود را انجام دهند، به آنها گفته مى‌شود: بنيانى را بنا كرديد، پس آن را نشكنيد و خراب نكنيد؛ آنچه را [بر شما] گذشته است كفايت كرديد، پس آنچه را پيش روى داريد نيكو كنيد».

ع: و در حديث ديگر آمده است: «هرگاه [انجام دهنده حجّ‌] دو ركعت نماز واجب طواف را انجام دهد، ملكى نزد او مى‌آيد و در طرف چپ او مى‌ايستد، پس زمانى كه از نماز فارغ شود با دست بر كتف او مى‌زند و مى‌گويد: اى شخص، اما آنچه [بر تو] گذشته است پس برايت آمرزيده شد، و اما آنچه بعد مى‌آيد پس درياب آن را».

ف: و در روايت ديگر آمده است: «وقتى مردم در منى منزل كردند، منادى نداء مى‌كند: اگر بدانيد پيش روى چه كسى مُحِلّ مى‌شويد، بعد از آمرزش خلاف نمى‌كنيد».