١٥٢٢- هرگاه شخص محصور دسترسى به قربانى نداشته باشد- چه قربانى يافت نشود و چه يافت شود ولى شخص محصور پول آن را نداشته باشد- بايد بطورى كه در اعمال و واجبات منى‌ ذيل تيتر «روزه بجاى قربانى» گفته شد بجاى قربانى روزه بگيرد.

١٥٢٣- اگر شخصى براى عمره تمتع استحبابى نائب شود و مقدارى از اعمال را انجام دهد- مثلًا طواف و نماز طواف را بجا آورد- و سپس قدرت اتمام اعمال از او سلب گردد، در اينصورت اگر مريض شده است و به همين سبب قدرت اتمام اعمال از او سلب شده است، حكم محصور بر او جارى است؛ ولى اگر دشمن او را از اتمام اعمال منع كرده باشد، حكم مصدود بر او جارى مى‌شود.

١٥٢٤- اگر كسى پس از اتمام اعمال عمره تمتع و خارج شدن از احرام آن، محصور يا مصدود شود بطورى كه نتواند براى حجّ محرم گردد، در اين صورت از احرام بيرون آمده است؛ ولى عمل او كفايت از حَجّة الإسلام نمى‌كند.

١٥٢٥- اگر كسى بر اثر مانع ديگرى غير از صدّ و حصر اصطلاحى از عمره يا حجّ باز بماند، مثلًا ماشين او تصادف كند يا خراب شود و يا حيوان سوارى او بميرد يا به موانع آسمانى يا زمينى- مانند گرما يا سرماى شديد يا باران شديد يا وجود درندگان در راه و مانند اينها- گرفتار شود، بنابر احوط در همه اين موارد حكم مصدود شامل او مى‌شود، و بايد با قربانى كردن يك شتر يا يك گاو يا يك گوسفند در مكانى كه هست از احرام خارج شود، و همه چيزهايى كه به سبب احرام بر او حرام شده بودند بر او حلال مى‌شوند؛ و اگر متمكن از قربانى نيست، بايد به دستورى كه در صفحه ٣٥٦ ضمن تيتر «روزه بجاى قربانى» بيان شد، بجاى قربانى روزه بگيرد.

١٥٢٦- همانطور كه در فقره (٥١٨) گفته شد، مستحب است انسان هنگام احرام بستن براى عمره يا حجّ با پروردگار خود شرط كند كه هر جا مصدود يا محصور شود و نتواند اعمال را ادامه دهد، خداوند او را آزاد كند و از احرام خارج نمايد؛ و بنابر اقوى اگر كسى با خدا چنين شرط كند و بعد مصدود يا محصور شود، لازم نيست به احكام مصدود يا محصور عمل نمايد، بلكه بدون نياز به قربانى از احرام خارج مى‌شود.