فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٥٧ - نوع اول - حجة الإسلامحج استطاعتى

نوع اول- حَجَّة الإسلام (حجّ استطاعتى)

حَجَّة الإسلام فريضه‌اى است كه با فراهم آمدن شروط هشتگانه‌اى كه در فقره (٤٠) ذكر مى‌شوند يك بار در مدت عمر بر مكلف واجب مى‌شود، و بايد آن را در زمان مخصوص به اين فريضه انجام دهد؛ و چون اين فريضه يكى از پايه‌هاى پنجگانه‌اى است كه دين اسلام بر آنها بنا نهاده شده، بدين جهت «حَجَّة الإسلام» ناميده شده است.[١]

١٦- اگر كسى وجوب حَجّة الإسلام را انكار كند، چنانچه انكار آن به انكار خدا يا توحيد يا نبوّت يا معاد برگردد موجب كفر او مى‌شود، و ترك نمودن آن نيز اگر از روى استخفاف و سبك شمردن باشد به منزله انكار آن است؛ و اگر از روى استخفاف و سبك شمردن نباشد، جزء گناهان كبيره مى‌باشد.

١٧- مكلفى كه شرائط وجوب حَجّة الإسلام برايش فراهم باشند و حجّ بر او واجب باشد، نمى‌تواند هزينه سفر حجّ را در راه زيارت مشاهد مشرّفه يا در كارهاى ديگر

[١] - از حضرت امام محمد باقر عليه السلام روايت شده است كه فرمودند:

« بُنِيَ الْإِسْلامُ عَلى‌ خَمْسٍ: الصَّلاةُ وَ الزَّكاةُ وَ الصَّوْمُ وَ الْحجّ وَ الْوِلايَةُ».