فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٣١٠ - ترك وقوف در عرفات از روى عمد يا فراموشى يا

به عنوان كفاره در منى‌ نحر كند، و همچنين است اگر بدون آنكه از كار خود پشيمان شود، براى حاجتى برگردد و لكن بعد از رسيدن با قصد قربت وقوف نمايد.

١٠٩٨- اگر كسى عمداً پيش از غروب شرعى از عرفات كوچ كند و از حدود عرفات بيرون برود و برنگردد تا آفتاب غروب كند، حجّ او صحيح است ولى گناه كرده است، و علاوه بر استغفار بايد يك شتر به عنوان كفّاره در روز عيد قربان در منى‌ نحر كند؛ و اگر توانايى آن را ندارد، بايد هيجده روز در مكّه معظّمه يا در بين راه يا در محلّ خود روزه بگيرد؛ و بنابر احتياط بايد اين روزه‌ها را پى در پى بگيرد.

١٠٩٩- اگر كسى سهواً يا از روى فراموشى يا ندانستن مسأله پيش از غروب شرعى از عرفات كوچ كند كفاره ندارد؛ ولى اگر متوجه شود و وقت باقى باشد و بتواند برگردد، بايد برگردد؛ و اگر برنگردد، گناه كرده و بنابر احتياط بايد به حكم فقره قبل عمل كند.

١١٠٠- اگر گروهى سوار ماشين شوند و با راننده شرط كنند كه پيش از غروب شرعى از عرفات بيرون نرود، ولى پس از حركت متوجه شوند كه پيش از غروب شرعى از عرفات بيرون رفته است، چنانچه قادر به برگرداندن او نباشند چيزى بر آنها نيست.

١١٠١- اگر كسى احياناً با لباس غصبى در عرفات وقوف كند، وقوفش صحيح است.

١١٠٢- بودن در عرفات از وقت زوال تا هنگام غروب شرعى روز نهم ذى الحجّة اگرچه واجب است و ترك عمدى آن گناه مى‌باشد لكن تمام آن ركن نيست، بلكه مسمّاى وقوف ركن است، به اين معنى كه حجّ گزار بايد به قدرى در عرفات بماند كه عرفاً گفته شود در عرفات وقوف كرده است هرچند خيلى كم باشد، بلكه اگر طرف عصر به عرفات برود و وقوف كند حجّ او صحيح است، اگرچه از روى عمد و علم باشد؛ اما اگر اصلًا به عرفات نرود، ركن را ترك كرده است.

ترك وقوف در عرفات از روى عمد يا فراموشى يا ...:

١١٠٣- اگر كسى از روى علم و عمد وقوف ركنى عرفات را- كه در فقره قبل بيان شد- ترك كند، يعنى در هيچ جزئى از وقت زوال روز عرفه تا غروب شرعى آن روز در