فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٠٥ - نوع سوم - حج واجب به سبب وصيت

نوع سوم- حجّ واجب به سبب وصيّت‌

٢٤٨- كسى كه حجّ واجب بر ذمّه دارد، واجب است هنگامى كه در آستانه مرگ قرار گرفت وصيّت كند تا آن حجّ را به نيابت از او بجا آورند؛ و اگر وصيّت نكند، بر ورثه واجب است كسى را اجير نمايند تا آن حجّ را به نيابت از او بجا آورد.

٢٤٩- كسى كه حَجّة الإسلام بر او مستقر شده و پيش از انجام آن فوت نموده است، در صورتى كه وصيت به آن نكرده باشد، يا وصيت كرده باشد ولى معيّن نكرده باشد كه آن را از اصل مال او انجام دهند يا از ثلث مالش، در اين دو صورت بايد مصارف حَجّة الإسلام را از اصل مال او بردارند؛ و امّا اگر وصيت كرده باشد كه مصارف حَجّة الإسلام را از ثلث مالش بردارند، واجب است مصارف آن را از ثلث بردارند، و مقدّم بر وصيّتهاى مستحبّى است، اگرچه متأخر از آنها ذكر شده باشد؛ و اگر ثلث مال او كافى نباشد، بايد بقيّه مصارف آن را از اصل مالش بدهند.

٢٥٠- كسى كه به سبب نذر يا عهد يا قسم يا إفساد حجّ يا شرط ضمن عقد لازم حجّى بر او واجب شده باشد، اگر پيش از انجام آن فوت كند، بنابر اقوى مانند حَجّة الإسلام چنانچه وصيت نكرده باشد كه مصارف آن حجّ را از ثلث مالش بپردازند، بايد مصارف آن را از اصل مال او بدهند؛ و اگر وصيت به ثلث كرده باشد ولى ثلث مال او كافى‌