فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٣٤٩ - شرائط مربوط به حيوان قربانى

١٢٢٩- اگر كسى احتمال نقص يا عيب در حيوان بدهد، بنابر احتياط بايد آن را بررسى كند و به اصل سلامت حيوان اكتفاء نكند؛ مگر اينكه به سلامت آن اطمينان داشته باشد.

١٢٣٠- اگر كسى احتمال بدهد كه در حيوان عيب يا نقصى حادث شده باشد- مثل اينكه احتمال بدهد گوش يا دمش را بريده‌اند يا آن را أخته كرده‌اند- بنابر اقوى لازم نيست آن حيوان را معاينه كند؛ ولى اگر احتمال بدهد كه آن حيوان از حال تولد عيب يا نقص مادرزادى داشته، احتياط آن است كه معاينه آن حيوان را ترك نكند.

١٢٣١- اگر كسى حيوانى را به گمان اينكه صحيح و سالم است بخرد و قربانى نمايد و بعد معلوم شود كه آن حيوان ناقص بوده است كفايت نمى‌كند.

١٢٣٢- اگر كسى ناقص بودن حيوانى را كه براى قربانى خريده است بداند، ولى نداند كه چنين حيوانى در قربانى مجزى نيست و همان را به قصد قربت و براى اطاعت خداوند متعال ذبح نمايد و بعد معلوم شود كه آن حيوان ناقص نبوده است كفايت مى‌كند.

١٢٣٣- اگر كسى حيوان سالم و بى‌عيبى را براى قربانى بخرد و بعد آن حيوان معيوب شود و يا مثلًا در راه قربانگاه زمين بخورد و دست و پايش بشكند، كافى است كه همان حيوان را قربانى كند.

شرط پنجم:

١٢٣٤- حيوان قربانى از لحاظ جسمى بايد به اندازه‌اى باشد كه در نظر عرف لاغر محسوب نشود، و بر حسب روايت وارده اگر بر كليه‌هاى آن حيوان مقدارى پيه باشد كافى است.

١٢٣٥- اگر كسى حيوان قربانى را با علم به اينكه لاغر است بخرد و ذبح يا نحر نمايد و بعد معلوم شود كه آن حيوان چاق بوده است مجزى نمى باشد؛ ولى اگر قبل از ذبح متوجه شود كه آن حيوان چاق است كفايت مى‌كند.

١٢٣٦- اگر كسى حيوانى را با احتمال لاغرى بخرد و به اميد چاق بودن با قصد قربت‌