فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٣٨١ - دوم - بيتوته در خود منى

واجبات مربوط به بيتوته در منى‌:

١٣٩٢- واجبات مربوط به بيتوته در منى عبارتند از: ١- نيت، ٢- بيتوته در خود منى.

اول- نيت:

١٣٩٣- بيتوته در منى مانند سائر اعمال حجّ از عبادات مى‌باشد و بايد با قصد قربت و با نيت خالص و بدون رياء انجام شود، و جارى كردن آن بر زبان و نيز گذراندن آن از قلب لازم نيست، بلكه وجود داعى و انگيزه كفايت مى‌كند؛ هرچند مستحب است حجّ‌گزار نيت آن را بر زبان جارى كند، مثلًا اگر حجّ او حجّ تمتع است، در هنگام نيت كردن بگويد:

«تا نيمه شب در منى‌ مى‌مانم در حجّ تمتع از حَجّة الإسلام قربةً الى اللّه تعالى».

دوم- بيتوته در خود منى:

١٣٩٤- بيتوته بايد در منى انجام گيرد؛ و جائز نيست در خارج از منى‌- همانند بين راه مكّه معظّمه و منى- بيتوته كنند.

١٣٩٥- كسى كه وظيفه‌اش بيتوته در منى است، اگر در منى گم شود و شب يازدهم و دوازدهم را در خارج از حدّ منى بيتوته نمايد و روز سيزدهم پيدا شود، در اين صورت بيتوته دو شب منى از او ساقط شده و كفاره نيز بر آنها واجب نيست؛ ولى اعمال ديگر منى را كه از او فوت شده است بايد بجا آورد.

١٣٩٦- كسى كه وظيفه‌اش بيتوته در منى است، اگر در اثر اشتباه يا ندانستن مسأله در خارج از منى به گمان اينكه جزء منى است بيتوته كند، بنابر احتياط واجب بايد براى هر شب يك گوسفند به عنوان كفاره قربانى كند.

١٣٩٧- حمله‌دارى كه هر ساله به مكّه معظّمه مشرّف مى‌شود و با افراد كاروان خود در جايى كه يقين دارد جزء منى است بيتوته مى‌كند، چنانچه بعداً بفهمد كه محل بيتوته آنان خارج از منى بوده است، بايد حمله‌دار كفاره ترك بيتوته خود را بدهد؛ ولى كفاره ديگر افراد كاروان بر او واجب نيست، و لازم هم نيست به آنان اعلام كند؛ اما اگر آنها