فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٣٢٠ - اول - نيت

و اين وقوف اضطرارى براى اشخاص ضعيف و معذور مانند زنان و كودكان و پيران و بيماران و كسانى كه براى پرستارى يا راهنمايى آنان لازم است و بردگان و چوپانان و نيز براى كسانى كه از دشمن ترس دارند مى‌باشد. سوم: وقوف اضطرارى دوم، كه وقت آن از اول آفتاب روز عيد قربان است تا ظهر روز عيد، و اين وقوف اضطرارى براى شخص معذورى كه هيچ يك از دو وقوف قبلى را درك نكرده است مى‌باشد.

١١١٤- وقوف در مشعر الحرام اگرچه واجب است و ترك عمدى آن گناه مى‌باشد لكن تمام آن ركن نيست، بلكه مسمّاى وقوف ركن است، به اين معنى كه حجّ گزار بايد به قدرى در مشعر الحرام بماند كه عرفاً گفته شود در مشعر الحرام وقوف كرده است هرچند خيلى كم باشد؛ و اگر كسى عمداً وقوف در مشعر الحرام را بطور كلى ترك كند، حجّ او باطل مى‌باشد.

١١١٥- افرادى كه پس از غروب آفتاب از عرفات كوچ مى‌كنند و به مشعر الحرام مى‌آيند، بنابر احتياط واجب بايد شب دهم را تا طلوع فجر در مشعر بمانند و اين را بيتوته در مشعر الحرام مى‌نامند؛ و ترك آن موجب بطلان حجّ نيست، البته در صورتى كه وقوف بعد از طلوع فجر تا اول آفتاب را انجام دهند.

واجبات وقوف در مشعر الحرام:

١١١٦- واجبات وقوف در مشعر الحرام عبارتند از: ١- نيّت، ٢- انجام وقوف اختيارى يا اضطرارى بر حسب تكليف.

اول- نيت:

١١١٧- وقوف در مشعر الحرام از عبادات است و بايد با قصد قربةً الى اللّه و با نيّت خالص بجا آورده شود، و اگر براى رياء يا براى مقاصد ديگر انجام شود باطل است، و بيتوته در مشعر الحرام- ماندن از شب دهم تا طلوع فجر- هم بايد با نيت خالص و با قصد قربةً الى اللّه واقع شود.