فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٣٤٢ - دوم - ذبح يا نحر حيوان قربانى

١١٨٧- در تحقق نيت قربانى وجود داعى و انگيزه كافى است و تلفظ كردن آن بر زبان يا گذراندن آن از قلب لازم نيست؛ هرچند بر كسى كه مكلف به قربانى است مستحب است نيت قربانى را بر زبان جارى كند و بگويد: «قربانى مى‌كنم در حجّ تمتع از حَجّة الإسلام قربةً الى اللّه».

دوم- ذبح يا نحر حيوان قربانى:

١١٨٨- كسى كه مكلف به قربانى است، واجب است در روز عيد قربان يك شتر يا يك گاو يا يك گوسفند قربانى نمايد؛ و قربانى كردن سائر حيوانات- غير از اين سه حيوان- كافى نيست.

١١٨٩- قربانى كردن شتر از قربانى كردن گاو و گوسفند افضل است، و قربانى كردن گاو از قربانى كردن گوسفند افضل است.

١١٩٠- ذبح گاوميش به عنوان قربانى كافى است؛ لكن كراهت دارد.

١١٩١- شتر را بايد نَحر كنند و گاو و گوسفند را بايد ذبح نمايند؛ و اگر بر خلاف اين دستور عمل شود، يعنى شتر را ذبح كنند و گاو و گوسفند را نحر نمايند مُجزى نيست، و حيوان نيز ميته مى‌باشد.

١١٩٢- در قربانى دست كم يك گوسفند واجب است؛ و هرچه بيشتر باشد بهتر است، و در اخبار حَجّة الوادع آمده است كه رسول خدا صلى الله عليه و آله براى قربانى صد شتر با خود آورده بودند، كه شصت و شش يا شصت و چهار يا شصت و سه عدد آنها را براى خود و بقيه را براى امير المؤمنين عليه السلام كه از يمن به حجّ آمده بودند قربانى كردند.

١١٩٣- در شرائط عادى يك قربانى براى چند نفر كافى نيست، بلكه در حال ناچارى نيز كافى بودن آن محل اشكال است، پس اگر هر كدام از آنها به تنهايى پول يك قربانى را ندارد يا تهيه آن براى او ممكن نيست، ولى مى‌توانند با مشاركت هم يك قربانى تهيه كنند، در اين صورت احتياط آن است كه بين شركت كردن در قربانى و روزه گرفتن جمع نمايند، به اين معنى كه هم با مشاركت يكديگر قربانى كنند و هم به گونه‌اى كه بيان خواهد شد روزه بگيرند.