فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٤٨٥ - آداب كلى زيارت

ششم: دهان خود را خوشبو و معطّر نمايد.

هفتم: در هنگام تشرّف به حرم مطهّر زبان خود را به ذكر تكبير و تسبيح و تهليل و تمجيد و صلوات بر محمد و آل محمد عليهم السلام مشغول كند.

هشتم: بر درب حرم مطهّر بايستد و اذن دخول بطلبد.

نهم: سعى و تلاش كند كه رقّت قلب و خضوع و خشوع و شكستگى خاطر پيدا كند، و اين خضوع و خشوع با اسباب مختلفى حاصل مى‌شود از جمله:

١- تفكر در عظمت و جلالت قدر صاحب آن مرقد منوّر كه اينك ايستادن اين زائر را مى‌بيند و كلام او را مى‌شنود و جواب سلام او را مى‌دهد، همچنانكه در هنگام خواندن اذن دخول به همه اينها شهادت مى‌دهد.

٢- تدّبر در محّبتى كه آن حضرات عليهم السلام به شيعيان و زائران خود دارند.

٣- تأمّل در بدى كردار و رفتارش و خلافهايى كه نسبت به آن بزرگواران عليهم السلام انجام داده و اذيّتهايى كه از او به آن حضرات يا به خواصّ و دوستان ايشان رسيده است.

و اگر به راستى در خود بنگرد، قدمهايش از رفتن باز مى‌ايستد و قلبش هراسان مى‌شود و چشمش گريان مى‌گردد، و اين روح تمام آداب است.

دهم: عتبه عاليه وآستانه مباركه آن معصوم عليه السلام را ببوسد؛ البته در مدينه منوّره كه رعايت اين ادب موجب ايجاد تنش و درگيرى فرقه‌اى مى‌شود و چه بسا با انجام آن جان زائر در معرض خطر قرار مى‌گيرد ترك آن لازم است.

يازدهم: در هنگام داخل شدن به آن مكان مقدّس، با خضوع و خشوع پاى راست را مقدّم نمايد، و در هنگام خارج شدن پاى چپ را مقدّم نمايد.

دوازدهم: اگر به زيارت حضرت رسول اكرم صلى الله عليه و آله مشرّف شده است، هنگام داخل شدن به مسجد النبى صلى الله عليه و آله و هنگام خارج شدن از آن مكان مقدّس، بر حضرت رسول اكرم صلى الله عليه و آله صلوات بفرستد.

سيزدهم: در هنگام تشرّف به روضه مقدّسه گامهايش را كوتاه بردارد، و با آرامش و وقار حركت كند، و خاضع و خاشع باشد، و سر خود را به زير اندازد، و به بالا