فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٣٨٤ - ترك بيتوته در منى

چهارم: چوپان‌هايى كه ناچارند براى چراندن و حفظ حيوانات خود در خارج از منى باشند.

پنجم: كسانى كه براى ضرورتى مانند سقايت حجّاج، ناچارند در مكّه معظّمه بمانند. ششم: كسانى كه شب را در مكّه معظّمه بيدار مى‌مانند و به عبادات مى‌گذرانند و كار ديگرى انجام نمى‌دهند؛ به جز كارهاى ضرروى مانند خوردن و آشاميدن به مقدار نياز و تجديد وضوء؛ و اگر از عبادت در مكّه معظّمه فارغ شوند، بايد كوشش كنند كه پيش از اذان صبح در منى باشد.

١٤٠٥- كسى كه وظيفه‌اش بيتوته در منى است، جائز نيست در محلى غير از مكّه معظّمه- حتى بنابر احتياط واجب در بين راه منى و مكّه معظّمه- مشغول عبادت شود و به منى نرود.

١٤٠٦- كسى كه وظيفه‌اش بيتوته در منى در شبهاى يازدهم و دوازدهم بوده، چنانچه بعد از ظهر روز دوازدهم كوچ كند و از منى خارج شود و پس از مغرب براى انجام كارى به منى برگردد، واجب نيست شب سيزدهم را در منى بيتوته كند؛ ولى اگر پيش از مغرب به منى برگردد، بنابر احتياط واجب بايد شب سيزدهم را در منى بيتوته كند.

١٤٠٧- كسى كه وظيفه‌اش بيتوته در منى است، واجب نيست روزهاى يازدهم و دوازدهم و سيزدهم- ايام تشريق- در منى بماند؛ مگر به مقدار رمى جمرات؛ ولى اگر بماند خوب است.

١٤٠٨- كسى كه وظيفه‌اش بيتوته در منى است، اگر در نصف اول شب بدون عذر در منى نبوده است، بايد نصف دوم شب را در منى بيتوته كند و براى هر شبى كه چنين كرده، يك گوسفند به عنوان كفاره بدهد.

ترك بيتوته در منى:

١٤٠٩- كسى كه وظيفه‌اش بيتوته در منى است، اگر بدون عذر بيتوته را ترك كند، گناه‌