فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٣٨٥ - ترك بيتوته در منى

كرده است و بايد توبه كند و براى هر شب نيز يك گوسفند به عنوان كفاره قربانى نمايد ولى حجّ او صحيح مى‌باشد؛ اما اگر از روى فراموشى يا ندانستن مسأله يا اضطرار و ناچارى بيتوته در منى را ترك نمايد، معصيت نكرده است؛ لكن بايد براى هر شب يك گوسفند به عنوان فديه قربانى نمايد.

١٤١٠- كسى كه در اول شب بدون عذر در منى نبوده، احتياط واجب آن است كه قبل از نيمه شب به منى‌ برود و تا صبح در آنجا بماند.

١٤١١- كسى كه وظيفه‌اش بيتوته در منى‌ است، اگر قسمتى از اول شب را كه بايد در منى‌ بيتوته كند درك نكند يا اول شب در منى‌ بماند و پيش از نصف شب از آنجا خارج شود، بنابر احتياط واجب بايد يك گوسفند به عنوان كفاره بپردازد؛ ولى در موارد زير پرداخت كفاره بر او واجب نيست:

اول: هرگاه پس از نصف شب از منى خارج شود.

دوم: هرگاه شب را در مكّه معظّمه به عبادت بگذراند، و همچنين است هرگاه قبل از نصف شب از منى‌ خارج شود و به مكّه معظّمه برود و بقيّه شب را در آنجا به عبادت مشغول باشد.

سوم: بنابر اقوى هرگاه از منى خارج شود ولى پيش از نصف شب خود را به منى برساند و تا صبح در آنجا بيتوته كند.

چهارم: هرگاه براى ضرورتى مانند سقايت حجّاج، ناچار بوده است تمام شب يا قسمتى از آن را در مكّه معظّمه بماند، نسبت به مقدارى كه در منى نبوده است- چه تمام شب و چه قسمت اول شب و چه قسمت دوم شب- كفاره بر او واجب نيست.

١٤١٢- كسى كه وظيفه‌اش بيتوته در منى‌ است، اگر در روز عيد قربان پس از بجا آوردن اعمال مكّه معظّمه جهت بيتوته در منى از مكّه معظّمه خارج شود ولى در اثر ازدحام و راه‌بندان نتواند قبل از طلوع فجر به منى برسد، كفاره بر او واجب نمى‌باشد.

١٤١٣- كسى كه وظيفه‌اش بيتوته در منى است، اگر شب را به قصد عبادت در مكّه معظّمه بماند ولى خوابش ببرد، در صورتى كه خواب او طولانى شود- به گونه‌اى كه‌