«چون خواستى حجّ بجا آورى پيش از شروع در عمل دل خود را خالى كن از هرچه آن را از خدا مشغول مى‌كند و پرده ميان تو و خدا مى‌گردد، و همه امور خود را به خدا واگذار نماى، و در جميع امور خود بر او توكّل كن، و سر تسليم بر قضاء او نِه، و با دنيا و استراحت و خلق خدا وداع كن، و حقوقى را كه بر ذمّه تو است اداء كن، و اعتماد بر توشه و مركب و ياران و نيرو و جوانى و مال خود نداشته باش، كه بر هر كدام اعتماد كنى ترس است كه دشمن تو شود و موجب عذاب آخرت تو گردد، و بايد بدانى كه قدرت و راه گريز براى احدى نيست جز به عصمت و توفيق خدا، در اين سفر مانند كسى كه اميد بر گشتن ندارد خود را آماده ساز، و با همراهانت در اين سفر خوش‌رفتارى كن، و مراقب واجبات الهى و سنّتهاى پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله باش، تا آنها را به خوبى و در اوقات خود انجام دهى، و آدابى را كه بر تو واجب است رعايت كن، و در برابر ناراحتيها تحمل و صبر نماى، و شكر خدا و مهربانى با خلق خدا را پيشه خود كن، و در همه اوقات نسبت به آنچه دارى ديگران را بر خود مقدم بدار، با آب توبه خالص از همه گناهانت غسل كن، و لباس صدق و صفا و خضوع و خشوع را بپوش، و مُحرم شو [احرام ببند] از هرچه تو را از ذكر خداى عزّ و جلّ باز مى‌دارد و اطاعت و بندگى او را مانع مى‌گردد، و سپس لبّيك بگو، يعنى اجابت كن نداء خدا را با دل صاف و پاك و خالص، و اجابت كن در حالى كه ريسمان محكم الهى را چنگ زده باشى، همچنانكه با جسم خود به همراه مسلمين در دور خانه طواف مى‌كنى بايد در دل خود با ملائكه كه اطراف عرش خدا را در طوافند طواف كنى، و با هَروَله [كه باعث شكست هواى نفس مى‌باشد] سعى بين صفا و مروة را انجام بده، و از جميع حول و قوّه خود بيزار شو، و چون به طرف منى خارج شدى از غفلت و لغزشهايت خارج شو، و تمنّاى هرچه از براى تو حلال نيست و مستحق آن نيستى را از دل بيرون كن، و در عرفات به خطاهايت اعتراف كن، و عهد و پيمان خود با خداى يگانه مبنى بر اينكه خدا يكى است را تجديد كن، و تقرّب بجوى به او [خداوند]، و تقوى پيشه كن در مزدلفه [مشعر الحرام‌]، و با صعود به‌