فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٧٦ - ششم - رفتن از صفا روبروى مروة و برگشتن از مروة روبروى صفا

وقت نماز واجب تنگ شده باشد، واجب است نماز را بر سعى مقدم كند.

٩٨٣- اگر كسى سعى بين صفا و مروة را شروع كند و سپس به خيال اينكه در سعى وضوء لازم است آن را قطع نمايد و بعد از وضوء گرفتن آن را از اول انجام دهد، اشكال ندارد.

پنجم- رفتن و برگشتن از راه متعارف:

٩٨٤- رفت و برگشت بين صفا و مروة بايد از راه متعارف- يعنى همين راه كنونى كه از صدر اسلام تا عصر حاضر مستمرّاً محل سعى است- باشد؛ و اگر كسى فرضاً از داخل مسجد الحرام يا از راه ديگر به طرف مروة برود كافى نيست؛ ولى لازم نيست رفت و برگشت در يك خط مستقيم باشد.

٩٨٥- اگر بين صفا و مروة را چند طبقه كنند، هر طبقه‌اى كه بين دو كوه واقع شود، بنابر اقوى سعى در آن مانعى ندارد؛ هرچند احوط آن است كه سعى را در همان راهى كه از قديم متعارف بوده است انجام دهند؛ و اگر طبقه‌اى بالاتر از دو كوه واقع شود، سعى در آن محل اشكال است.

٩٨٦- اگر بين صفا و مروة طبقه زير زمينى درست كنند، در صورتى كه دو كوه صفا و مروة ريشه دار باشند و اطلاق ميان دو كوه نيز صادق باشد، سعى در آن اشكال ندارد.

٩٨٧- هرگاه در اثر ازدحام جمعيت براى رفتن به مَسعى‌- محل انجام سعى بين صفا و مروة- راهى جز رفتن از مسجد الحرام نباشد، در اين صورت حائض و نفساء بايد سعى را به تأخير بيندازند؛ و اگر تأخير انداختن آن ممكن نباشد، بايد نائب بگيرند؛ و چنانچه مخالفت كنند و از راه مسجد الحرام به مَسعى‌ بروند و سعى را انجام دهند، سعى آنها صحيح مى‌باشد؛ هرچند گناه كرده‌اند.

ششم- رفتن از صفا روبروى مروة و برگشتن از مروة روبروى صفا:

٩٨٨- كسى كه سعى بين صفا و مروة انجام مى‌دهد، واجب است در هنگام رفتن به طرف مروة، روى او به طرف مروة باشد و در هنگام برگشتن به طرف صفا روى او به طرف صفا باشد؛ و اگر كسى عقب عقب برود يا پهلوى خود را به طرف صفا و مروة