فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٩٨ - نوع دوم - حج واجب به سبب نذر يا عهد يا

مريض فوت كند، انجام آن حجّ بر او واجب نمى‌باشد.

٢١٩- هرگاه كسى حجّ را نذر كند و پس از تمكّن از اداء و استقرار حجّ بر او فلج شود يا به واسطه دشمن مصدود گردد، واجب است در حال حياتش براى انجام آن حجّ نائب بگيرد؛ و اگر پيش از انجام حجّ فوت كند، بايد ورثه‌اش با اصل تركه او آن حجّ را به نيابت از او قضاء كنند؛ ولى اگر پيش از تمكّن از اداء و استقرار حجّ بر او، فلج يا مصدود شود يا در حال نذر كردن فلج يا مصدود بوده، واجب نيست براى انجام آن حجّ نائب بگيرد، و بعد از مرگش هم قضاء آن حجّ واجب نيست؛ مگر اينكه قصد او در صيغه نذر انجام آن به توسط نائب باشد، يا قصد او انجام آن حجّ باشد اعم از اينكه به توسط نائب انجام شود يا به توسط خودش.

٢٢٠- اگر كسى نذر كند كه شخصى را در سال معيّنى به حجّ بفرستد، چنانچه با داشتن قدرت با نذر خود مخالفت كند، براى مخالفت نذر كفاره بر او واجب است؛ ولى قضاء آن حجّ بر او واجب نيست، و پس از مرگش هم لازم نيست آن را به نيابت از او قضاء كنند.

٢٢١- هرگاه كسى بطور شرط نذر كند- مثلًا نذر كند اگر مسافر من از سفر بيايد يا مريضم شفاء پيدا كند به شكرانه آن كسى را به حجّ بفرستم- و در وقت نذر متمكّن هم باشد ولى قبل از حصول شرط بميرد و بعد از مرگش آن شرط حاصل شود، واجب نيست از تركه او اين حجّ را انجام دهند.

٢٢٢- اگر كسى در حالى كه مستطيع است نذر كند كه حَجّة الإسلام را انجام دهد، نذرش منعقد مى‌شود، و انجام يك حجّ براى هر دو- براى استطاعت و نذر- كفايت مى‌كند؛ و اگر پيش از انجام حجّ فوت كند، واجب است حَجّة الإسلام او را قضاء كنند، و براى نذر از اصل تركه او كفاره بدهند.

٢٢٣- اگر كسى نذر كند كه حَجّة الإسلام را در سال معيّنى انجام دهد، چنانچه انجام آن را از آن سال تأخير بيندازد- مثلًا يك سال بعد از آن، حجّ را بجا آورد- بايد براى تخلف نذر كفاره بدهد.