فرد انجام دهند، كه اگر حجّ يكى از آنها دچار مشكل شود حجّ آن ديگرى منوبٌ عنه را برى‌ء الذّمة كند- و چون ذمّه منوبٌ عنه مشغول است، تا زمانى كه عمل تمام نشده، صحيح است هر دو نفر قصد وجوب كنند، اگرچه يكى از آنها زودتر شروع كرده باشد.

٣٤٧- هرگاه كسى به نيابت از چند نفر عمره مفرده انجام دهد، در نيت طواف نساء بايد نيابت از همه آن افراد را در نظر بگيرد، يا طواف نساء را به نيّت عمره‌اى كه انجام داده است- كه نيّت اجمالى همه آن افراد مى‌باشد- بجا آورد.

٣٤٨- افرادى مانند خدمه كاروانها كه هر سال به حجّ مشرّف مى‌شوند، چنانچه در محل خود از كسى نيابت قبول كرده باشند ولى در ميقات بر اثر اشتغال زياد از نيابت غافل شده و براى خود محرم شوند، اگر ارتكازاً قصد منوبٌ عنه را داشته و انگيزه آنها منوبٌ عنه باشد- هر چند قصد حجّ براى خود را در قلب گذرانده باشند- قصد ارتكازى آنها بر قصدى كه فعلًا در قلب خود خطور داده‌اند مقدّم مى‌باشد، و حجّى كه انجام مى‌دهند براى منوبٌ عنه واقع مى‌شود، و حجّ نيابتى آنها صحيح است.

٣٤٩- اگر نائبى در احرام عمره تمتع بعد از ورود به مكّه معظّمه شك كند كه نيّت نيابت كرده است يا نه، چنانچه انگيره او در حال احرام بستن نيابت بوده است، بايد اعمال را به عنوان نيابت انجام دهد؛ و اگر در انگيزه هم شك دارد، بايد اعمال را به نيّت اجمالى- يعنى همان نيّتى كه در حال احرام داشته است- تمام كند، و اعمالى كه انجام داده است كفايت از نيابت نمى‌كند و منوبٌ عنه را برى‌ء الذّمة نمى‌كند، پس بايد حجّ نيابتى را دوباره بجا آورد.

٣٥٠- كسى كه براى عمره تمتع محرم شده است- هرچند عمره‌اش مستحبى باشد- نمى‌تواند آن را بهم بزند و در اصل عمره يا حجّ تمتع براى شخص ديگر نائب شود، بلكه بايد اعمال عمره تمتعى را كه براى آن احرام بسته است تمام نمايد.

٣٥١- اگر مريض فقط بتواند وقوف به عرفات و مشعر و بيتوته در منى‌ را درك كند و از انجام سائر اعمال حجّ معذور باشد، واجب است ديگران را در طواف و سائر اعمالى كه از انجام آنها معذور است نائب براى خود قرار دهد، هرچند خود آنان هم مشغول به‌