فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٨٠ - * استطاعت بذلى

١٣١- هرگاه مالى به كسى بذل شود كه با آن حجّ بجا آورد، با تحقق بذل، حجّى بر شخص مبذولٌ له واجب مى‌شود كه وظيفه او در هنگام استطاعت مالى است، پس اگر به كسى كه محل سكونت او كمتر از شانزده فرسخ شرعى از مكّه معظّمه فاصله دارد و حَجّة الإسلام او حجّ قِران و افراد است مالى بخشيده شود براى حجّ، حجّ تمتع- كه حَجّة الإسلام كسانى است كه محل سكونت آنها شانزده فرسخ يا بيشتر از مكّه معظّمه فاصله دارد- بر او واجب نمى‌شود، و همچنين اگر به كسى كه حَجّة الإسلام او حجّ تمتع است مالى بذل شود كه با آن حجّ بجا آورد، بايد حجّ تمتع بجا آورد نه حجّ قِران و افراد.

١٣٢- اگر به كسى كه حَجّة الإسلام را انجام داده است مالى براى انجام حجّ بذل شود، انجام حجّ بذلى بر او واجب نمى‌شود.

١٣٣- شخصى كه به واسطه بيمارى يا گرفتارى ديگر قدرت مسافرت حجّ را ندارد و از توانمند شدن در آينده هم مأيوس است و استطاعت مالى هم ندارد، اگر نفقه حجّ را به او بذل نمايند يا او را مهمان كنند نيز حجّ بر او واجب نمى‌شود.

١٣٤- اگر به كسى كه قبلًا حجّ بر ذمّه‌اش مستقر شده و الآن تهى دست شده است مالى براى انجام حجّ بذل شود- و لو بطور هبه- قبول آن مال و انجام حجّ بر او واجب است.

١٣٥- مالى كه به قدر كفايت حجّ است و به كسى بذل شده است تا با آن حجّ انجام دهد، اگر در بين راه سرقت شود، وجوب حجّ از شخص مبذولٌ له ساقط مى‌شود.

١٣٦- در مواردى كه نهاد يا ارگانى فردى را به حجّ مى‌فرستد بدون اينكه آن فرد ملزم به انجام كارى باشد، با فرض مشروعيّت اين عمل، آن شخص حكم فرد مستطيع به استطاعت بذلى را دارد.

١٣٧- كسى كه مالى را به شخص ديگر بذل كرده است تا با آن حجّ بجا آورد، اگر در جايى از بذل خود برگردد كه شخص مبذولٌ له مى‌تواند بقيه اعمال حجّ را با هزينه خودش انجام دهد و يا فرد ديگرى مخارج بقيه اعمال او را متكفل مى‌شود، واجب است شخص مبذولٌ له حجّ خود را تمام كند، و اين حجّ مُجزى از حَجَّة الإسلام او مى‌باشد.