فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٧٦ - شرط چهارم - استطاعت مالى يا استطاعت بذلى

اين صورت- كه نتواند مايحتاج سفر حجّ را در منازل سفر حجّ تهيه كند- اگر همراه بردن مايحتاج برايش ممكن نباشد، حجّ بر او واجب نيست.

١١٠- اگر كسى مايحتاج سفر حجّ را نداشته باشد، حجّ بر او واجب نيست، اگرچه كاسب باشد و بتواند در هر جا مايحتاج خود را با كسب تهيه نمايد.

ج- رجوع به كفايت:

١١١- در استطاعت مالى رجوع به كفايت شرط است، يعنى كسى كه مى‌خواهد به حجّ برود بايد درآمد- از قبيل تجارت يا زراعت يا صنعت يا ملكى مثل باغ و دكان و ...- يا پس اندازى داشته باشد، بطورى كه بعد از برگشتن از حجّ براى زندگانى دست بسته نشود و به مشقّت و حَرَج نيفتد؛ و اگر قدرت بر كسب لائق به حال و شأن خود داشته باشد نيز كافى است.

١١٢- كسى كه مخارج سفر حجّ او از مالى غير از وجوه شرعيّه- مثلًا از ارث يا هبه و ...- بدست آمده و سائر شرائط وجوب حجّ نيز برايش فراهم است، و طورى است كه قبل از رفتن به حجّ و بعد از مراجعت از حجّ زندگى او تفاوتى ندارد، چنانچه جزء يكى از سه دسته ذيل باشد، ظاهراً انجام حجّ بر او واجب است:

اول: هرگاه زندگى و معاش او از راه وجوه شرعيّه لائق به حال و شأنش- مثلًا از راه شهريه يا خمس و ...- اداره مى‌شود.

دوم: هرگاه عادت او گرفتن وجوه تبرّعى براى امرار معاش باشد، و قدرت بر كسب نداشته باشد، و زندگى او بدون منّت و ذلّت از راه تبرّعات و نذورات اداره شود.

سوم: هرگاه شخص ديگرى متكفّل تمام مخارج او شده است، بطورى كه پس از بازگشت از حجّ در حَرَج و مشقّت قرار نمى‌گيرد.

١١٣- هرگاه كسى از مجتهدى تقليد كند كه رجوع به كفايت را شرط استطاعت نمى‌داند، و با اينكه رجوع به كفايت ندارد به حجّ مشرّف شود و اعمال حجّ را به قصد حَجّة الإسلام بجا آورد، اگر بعد از فوت مجتهدش مقلد كسى شود كه رجوع به كفايت را در استطاعت مى‌داند، چنانچه همه شرائط استطاعت برايش فراهم شوند، لازم نيست‌