٥٠٠- گفتن لَبَّيك‌هاى چهارگانه يك مرتبه واجب است؛ ولى تكرار آنها هر مقدار كه ممكن باشد مستحب است، و در حديث وارد شده است كه: «هر كس در احرامش هفتاد بار از روى ايمان و اخلاص لَبَّيْك بگويد، خداوند هزار هزار ملك را وامى‌دارد كه گواهى دهند بر برائت او از آتش جهنّم و از نفاق».

٥٠١- ظاهراً لازم نيست در تكرار تَلبِيَة- لبيك گفتن- آن را به صورتى كه در انعقاد احرام معتبر است بگويند، و همچنين لازم نيست آن را به يكى از صوَر مذكوره در اخبار بگويند، بلكه بعد از گفتن لَبَّيك‌هاى چهارگانه- «لَبَّيْكَ، اللَّهُمَّ لَبَّيْكَ، ...»- تكرار لفظ «لَبَّيْكَ» به تنهايى كافى است.

٥٠٢- هرگاه كسى نيّت كند و همزمان با آن لباس احرام بپوشد و بعد شك كند كه آيا لَبَّيك‌هاى چهارگانه را گفته است يا نه، بايد بنا را بر نگفتن آنها بگذارد، و در اين فرض جائز است محرّمات احرام را انجام دهد، و كفّاره هم به او تعلق نمى‌گيرد.

٥٠٣- كسى كه نيّت كرده و همزمان با آن لباس احرام پوشيده است، اگر يكى از محرّمات احرام را انجام دهد و شك كند كه انجام آن قبل از گفتن لَبَّيك‌هاى چهارگانه بوده است يا بعد از گفتن آنها، بنابر اقوى كفّاره بر او واجب نيست، و در اين حكم فرقى نيست بين اينكه تاريخ هر دو- تاريخ شك و تاريخ لَبَّيك گفتن- مجهول باشد، يا تاريخ يكى معلوم و تاريخ ديگرى مجهول باشد.

٥٠٤- اگر كسى لَبَّيك‌هاى چهارگانه را فراموش كند يا بواسطه ندانستن مسأله آنها را نگويد و از ميقات عبور كند، بايد به ميقات برگردد و با گفتن لَبَّيك‌هاى چهارگانه محرم شود؛ و اگر نمى‌تواند برگردد و داخل حرم نشده است، بايد در همانجايى كه هست با گفتن لَبَّيك‌هاى چهارگانه محرم شود؛ و اگر داخل حرم شده است، واجب است به خارج از حرم برگردد و با گفتن لَبَّيك‌هاى چهارگانه محرم شود؛ و اگر نمى‌تواند به خارج از حرم برگردد، بايد در همانجايى كه هست با گفتن لَبَّيك‌هاى چهارگانه محرم شود؛ و لكن احتياط آن است كه در غير صورت اول، به مقدارى كه مى‌تواند به طرف ميقات برگردد و سپس با گفتن لَبَّيك‌هاى چهارگانه محرم شود.