إحقاق الحق و إزهاق الباطل - التستري، القاضي نور الله - الصفحة ٢٢ - كلمات العلماء في شأنه عليه السلام

الأوّاب السجاد، الفائق في الجود على الأجواد آن حضرت بازگردانده است به خداى تعالى در هر امرى از امور، و بسيار سجدة كننده است نزد حق تعالى. و اين اشارت است به كثرت عبادت آن حضرت چنانچه روايت كرده‌اند كه بعد از امام زين العابدين از ائمه هيچ كس به كثرت عبادات آن حضرت نبوده و آن حضرت فايق و غالب است در بخشش بر همه بخشندگان. و اين اشارت است به كثرت عطاى او، چنانچه روايت كرده‌اند كه آن حضرت در عطا و بخشش سرآمد روزگار بود تا به غايتي كه او را جواد لقب كرده‌اند. بحر از عطاى او قطره و باران از كرم او بهره داشت. پناه ضعيفان بود در وقت حاجات و ملاذ سائلان در عطيات.

مانح العطايا و الأوفاد لعامة العباد آن حضرت بخشنده عطيه‌ها و بخششهاست از براى عامه بندگان خداى تعالى.

و اين اشارت است به عموم عطايى آن حضرت، چنانچه روايت كرده‌اند كه هرگز آستانه آن حضرت از سائلان و حاجت‌خواهان خالى نبودى، و آن حضرت بر روى عامه خلايق أبواب عطا و كرم بگشودى و هيچ آفريده از درگاه احسان او محروم بازنگشتى و از عرب و عجم مردمان بر كنار خوان او آمدى.

ماحي الغواية و العناد، قامع أرباب البغي و الفساد آن حضرت محو كننده گمراهى و عناد است و بر كننده خداوندان ظلم و فساد است. و اين اشارت است بدانكه آن حضرت ارباب بغى و فساد و اصحاب غوايت و عناد را به حجتهاى واضحه و براهين ساطعه قلع و قمع مى‌فرموده.