إحقاق الحق و إزهاق الباطل - التستري، القاضي نور الله - الصفحة ٥٣ - كلماته عليه السلام و مواعظه

آن حضرت با او به طريق ملاحظه و ترحم زندگانى كردى. گويا همچو آب زلال تشنگى جگرهاى تشنه را به زلال مرحمت و افضال ساكن مى‌گردانيد. و اين در هر زمان از اخلاق ائمه هدى بوده.

الشاهد بكمال فضله الأحباب و الأعادي آن حضرت گواه است بر كمال فضل و بزرگى او و دوستان و دشمنان. يعنى آن حضرت در كمال چنان متعين و ممتاز بوده كه دوست و دشمن بر آن گواهى مى‌داده‌اند، اما دوستان خود ظاهر است. و اما دشمنان خود بواسطه آنكه كمال فضل آن حضرت چنان ظاهر بوده كه دشمنان هم در مقام اقرار و شهادت بوده‌اند و هيچ كس را از آن به هيچ وجه استنكافى و امتناعى نبوده و كمال فضل آن است كه دشمن بدان معترف گردد، بلكه بر آن گواهى دهد. چنانچه گفته‌اند: الحسن ما شهدت به الضرات. يعنى حسن آن است كه زنان شوهر بدان گواهى دهند.

ملجأ أوليائه بولائه يوم ينادي المنادي آن حضرت پناه و محل التجاء دوستان خود است به دوستى و محبت كه با ايشان دارد. يا آنكه پناه دوستان خود است به واسطه دوستى كه محبان با او دارند. در روزى كه ندا كند منادى، و مراد روز قيامت است يعنى در روز قيامت آن حضرت پناه دوستان و احباب خود خواهد بود بواسطه ولا و محبتي كه با او دارند. و اين اشارت است بدانكه دوستان و ارباب تولاى اهل بيت روز قيامت كه منادى‌يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ‌ ندا كند و هر كس را به امام خود بخواند در پناه آن ائمه بزرگ مقدار خواهند بود. اللهم احشرنا في زمرتهم.