إحقاق الحق و إزهاق الباطل - التستري، القاضي نور الله - الصفحة ٣٠٥ - و منها كلام شيخ الجامع الأزهر

أبي جعفر محمد الباقر العبد الصالح ابن زيد العابدين على (ع) كنيت آن حضرت ابو جعفر است و آن حضرت را اولاد بوده، و جعفر صادق (ع) كه بعد از آن حضرت، امام شده فرزند اوست و از جعفر فرزندى بزرگتر داشته، اسم او ابراهيم كه بعد از آن حضرت دعوى امامت مى‌كرده، چنانچه مذكور خواهد شد مباحثه او با امام جعفر. و لقب آن حضرت باقر است كه حضرت پيغمبر صلى اللّه عليه و آله و سلم او را لقب فرموده، چنانچه مذكور شد، و عبد صالح هم از القاب اوست.

وارث النبي الشفيع و الوصي المنيع، المقبور مع أبيه بالبقيع آن حضرت وارث پيغمبر شفاعت كننده و وصى صاحب عزت و مناعت است.

و اين اشارت است به وارث آن حضرت از حضرت پيغمبر صلى اللّه عليه و آله و سلم و حضرت امير المؤمنين على (ع) كه وصى حضرت پيغمبر است و چون آن حضرت شكافنده علوم و حقايق معارف بود، هم وارث پيغمبر صلى اللّه عليه و آله و سلم است و به مزيد وراثت اختصاص دارد، و هم وارث حضرت وصى است كه حضرت امير المؤمنين على است زيرا كه شكافتن علم مقتضى مزيد اختصاص است به وراثت منصب وصايت.

و آن حضرت مدفون است با پدر خود در بقيع، و اين اشارت است به وفات و محل قبر آن حضرت بدانچه آن حضرت روز جمعه غره رجب و بعضى گويند سوم ماه صفر سنه سبع و خمسين از هجرت در مدينه متولد شد و در ذى الحجة، و بعضى گويند: در ربيع الأول، سبع [يا] اربع عشر و مائة وفات فرمود در مدينه، و سن مبارك او پنجاه و هفت سال تمام شده بود. والده وى ام عبد اللّه فاطمه بنت الحسن است و قبر آن حضرت در اندرون همان قبر است كه عم پدر آن حضرت مدفون است. و آن صندوق مطهر كه رشك صندوق آسمان و مخزن جواهر حكمت و ايمان است بر