ايشان فتوا داده و به ندرت در قبال قول شهيد با اقوال ديگران موافقت كرده است. تحسين او از قول شهيد در قبال قول فخرالمحققين و استادش ابن فهد (١١٣) حلى در مسئله عدم وجوب تعرض خصوصيات نيّت توسط نايب (١١٤) گوياى اين مطلب است. او در فروع اختلافى، بعد از شهيد اول، بيش از هر فقيه ديگر به آراى علامه حلى توجه داشته است. از دوازده مورد نقل قول از علاّمه حلى كه از او به «الفاضل» ياد مى‌كند، در پنج مورد با نظر ايشان موافقت (١١٥) و در بقيّه موارد مخالفت كرده است. (١١٦) همچنين با توجه به آنچه در بحث ساماندهى ابواب فقهى گذشت، مى‌توان گفت وى در تنظيم ابواب فقهى بيش از هر منبع فقهى از كتاب شرايع محقق حلى متأثر است؛ زيرا گرچه در مواردى تفاوت‌هايى ديده مى‌شود، اما اين تفاوت‌ها در قبال همسويى‌ها، ناچيز است. همچنين، او در بخش عبادات، در تعيين صيغ نيّات، در غالب موارد از دو كتاب رساله فخريه، نوشته فخر المحققين و رساله استادش ابن فهد بهره برده است؛ به گونه‌اى كه گاهى بدون

(١١٣)ظاهراً او از بين تمام مواردى كه از شهيد نقل قول كرده، تنها در يك مورد از بين قول شهيد و ابن فهد، قول ابن فهد، را ترجيح داده است(ر.ك: الدرالمنضود، ص ٧٧) و در بقيه موارد، غالباً يا تصريح به موافقت با شهيد كرده و يا به سكوت ردشده كه مورد اخير نيز كمتر مشاهده مى‌شود. (ر.ك: الدرالمنضود، ص١٨٠،١٥٤ ،١١١، ٨٨ ،٨٧ ،٣٢،٢٥،٢١،٢٠،١٥ ،١٢،٨،٦ ،٢٥٦).
(١١٤)وان كان متبرّعاً، فنيّته أصلى فرض الظهر ـ مثلاً ـ قضاء عن فلان لوجوبه عليه و ندبه عليّ قربةً الى اللّه‌، كذا ذكره فخر المحققين، و ابن فهد (رحمهمااللّه‌) بعبارة متفقة المعنى و قال الشهيد (رحمه اللّه‌) في قواعده في كل هذه الصور: يكفى نيّة الوجوب، ولايجب التعرض للخصوصيات، لأن الغرض ابراز الفعل على وجهه، و قد حصل، فلا حاجة الى أن ينوى النائب لوجوبه عليّ وعليه ـ يعنى المنوب ـ فانّ الوجوب عليه انما هو الوجوب عن المنوب، صار متحملاً له و هو حسن، الدرالمنضود، ص٣١ـ٣٢.
(١١٥)ر.ك: الدرالمنضود، ص٢٩٠،٢٠٤،١٦٤،٩٩،٨ و ٣٣٤.
(١١٦)به عنوان نمونه ر.ك: الدرالمنضود، ص٢٥،٢٨٢و ١٥.