ثانياً، اگر بنا بر دعوت باشد، از مراجع و شخصيت‌هاى طراز اول، دعوت مى‌كنند نه از فضلاى معمولى حوزه! اساساً نبايد ما براى گرم كردن بساط خود، به بيان مطالب خلاف واقع روى بياوريم.

٨. از آنجا كه مرحوم آية اللّه‌ اراكى (قدّس سرّه) از قدماى شاگردان آية اللّه‌ حاج شيخ عبدالكريم حائرى (قدس سرّه) و اسنّ از مراجع معاصر خود بود و از همه آنان بيشتر عمر كرد (٥) ـ ايشان متولد ١٣١٢ و متوفاى سال ١٤١٥ است، در حالى كه امام خمينى متولد ١٣٢٠ و متوفاى ١٤٠٩، آية اللّه‌ گلپايگانى متولد ١٣١٦ و متوفاى ١٤١٤ و آية اللّه‌ خويى متولد ١٣١٧ و متوفاى ١٤١٣ است ـ از اين رو، آية اللّه‌ اراكى به حق و به درستى «شيخ الفقهاء» (٦) لقب گرفت كه لقبى است صحيح و مطابق واقع.

متأسفانه پس از ايشان كم و بيش رسم شده است كه در باره برخى از مراجع تقليد مى‌نويسند: «استاد الفقهاء و المجتهدين»!؟ آيا اين لقب مسلوب المعنى نوشته شده يا معناى آن اراده شده است؟ اگر معناى آن اراده شده است پيداست كه خلاف است. آيا واجب است روى سنگ قبر مراجع متوفى (أعلى اللّه‌ مقامهم) دروغ نوشت؟! آيا اين كار خدمت به مرجعيت و روحانيت است؟ در مسجد بالاسر حضرت معصومه (سلام اللّه‌ عليها و على آبائها) و اطراف مسجد بالاسر، مراجع و عالمان بسيارى به خاك سپرده شده‌اند ولى مقامات علمى و عملى و خدمات هيچ كدام به اندازه دو مرجع بزرگ مرحوم آية اللّه‌ حاج آقا حسين

(٥) عالم بذله گويى اواخر عمر ايشان مى‌گفت: آية اللّه‌ اراكى ١٥٠ سال عمر دارد! زيرا داماد او يعنى مرحوم آية اللّه‌ سيد محمد تقى خوانسارى (قدس سره) چهل سال پيش از دنيا رفته است! ديگرى مى‌گفت: آية اللّه‌ اراكى از شاگردان محقق كركى است!!
(٦) در بيانيه تسليت مقام معظم رهبرى و حاج سيد احمد خمينى نيز از ايشان با همين لقب ياد شده است.