١. قول به امتداد وقت نيّت روزه مستحب تا غروب. (١٢٥) او به رغم اينكه قول به امتداد زمان نيّت تا زوال را به مشهور فقها نسبت مى‌دهد، اما خود قول مقابل مشهور را تقويت مى‌كند. شهيد ثانى نيز قول به امتداد زمان نيّت تا زوال را به مشهور نسبت داده، امّا قول مخالف آن را مختار شهيد اول در دروس مى‌داند. (١٢٦) و آن را تحسين كرده است. علامه در مختلف، ضمن نقل اقوال در مسئله، قول مشهور را اختيار مى‌كند.

٢. قول به جواز اكتفا به نيّت رفع حدث در وضو براى افراد غير مختار، همچون مسلوس، مبطون و مستحاضه. او گرچه در اين موارد قول به عدم جواز نيّت رفع حدث و لزوم نيّت استباحه را به مشهور نسبت داده اما خود به تبع شهيد در كتاب القواعد و الفوائد، قول به جواز اكتفا را قوى دانسته و نيّت استباحه را لازم نمى‌داند. (١٢٧)

٣. ايشان ضمن برشمردن شرايط اعتكاف مى‌نويسد: «و مسجد صلّى فيه جمعة أو جماعة»، ظاهر اين سخن آن است كه در هر مسجدى كه نماز جمعه يا جماعت برقرار مى‌شود، اعتكاف در آن صحيح است، در حالى كه به تصريح شهيد در دروس، (١٢٨) اكثر فقها و به تصريح برخى (١٢٩) مشهور فقها اعتكاف را تنها در چهار مسجد؛ يعنى مسجد الحرام، مسجد النبى، مسجد كوفه و مسجد بصره صحيح مى‌دانند. به عبارت ديگر، در اين فرع حداقل سه قول وجود دارد:

الف) اعتكاف فقط در چهار مسجد ياد شده صحيح است. اين قول به مشهور نسبت داده شده، بلكه بر آن ادعاى اجماع شده است.

ب) اعتكاف در مسجد جامع هر شهرى صحيح است.

ج) در هر مسجدى كه نماز جمعه يا جماعت در آن برگزار مى‌شود، اعتكاف صحيح است. ظاهر عبارت مؤلف، قول سوم است كه خلاف قول مشهور مى‌باشد.

(١٢٥)الدرالمنضود، ص٦٤؛ كتاب الصوم خويى ره، ص٥٥.
(١٢٦)شرح لمعه، ج٢،ص١٠٧؛ حدائق الناضره، ج١٣، ص٢٥.
(١)الدرالمنضود، ص٩٨.
(٢)دروس الشرعيه، ج١، ص٢٩٨.
(٣)جواهر الكلام، ج١٧، ص١٧٠ ـ ١٧٢.