فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٣٩ - نكتهها (٢٣) رضا مختارى
از روى تملق يا ترس از بركنارى از كار و عتاب و خطاب وى چنين كردند.
هـ) اگر وقتى كه معممى براى عزل رقيبش از سمتى اجرايى و دستيابى خود وى به آن سمت و منصب به طلسمات وسحر و جادو متوسل و اتفاقاً موفق هم شد.
و) اگر زمانى كه عالمى از عدم ذكر لقب در شأن وى در صدا و سيما گلايه كرد.
ز) اگر وقتى كه برخى فضلا در صدد مقدمه چينى براى دستيابى به برخى مقامات بالاى روحانيت به طرق و شيوههاى گوناگون بودند.
ح) و اگر آن وقت كه مصاديق بسيار «دعوت به خود» با الوان مختلف پى در پى تحقق پيدا كرد .
ما سياهپوش مىشديم و در حوزه عزا اعلام مىشد! (٢٢) مسلماً وضع ما بهتر بود. حوزه مقدسه حضرت امام صادق(ع) آيا جاى اين كارهاست؟ درست است كه اين كارها نادر است و «النادر كالمعدوم» ولى همين نادر هم مسلّماً آثار سوء خود را بر جاى مىگذارد؟ هنگامى كه در وضع حوزه از زمان مؤسس بزرگوار آن، مرحوم آية اللّه حائرى تا چند دهه پيش تأمل و دقت و آن را با وضع فعلى مقايسه كنيم متوجه مىشويم كه چقدر از مقصد دور ماندهايم؟ كجاست ميرزاى بزرگ شيرازى كه وقتى پس از وفات شيخ انصارى، زعماى قوم با اصرار فراوان، او را به مرجعيت برگزيدند در حالى كه قطرات اشك بر گونه و محاسن مباركش جارى بود قسم ياد كرد كه: «هرگز به ذهنم خطور نكرده بود كه روزى اين مسؤوليت عظيم بر دوشم مىآيد». (٢٣)
و كجاست محدث قمى ـ قدّس سرّه ـ كه مرحوم آيت اللّه بهجت كه در زمان ما در قله وارستگى بودند پس از نقل ماجرايى راجع به ايشان، با حالتى خاص
(٢٢) معروف است سالها پيش از پيروزى انقلاب وقتى حضرت امام خمينى شنيدند طلبهاى مرتكب غيبت برخى از مراجع شده است بيمار شد و چند روز درسش را تعطيل كرد.
(٢٣) سيماى فرزانگان، ص ١١٧.