است كه به دنبال اثبات چيزهاى ديگر براى ايشان باشيم؟! اگر همين صفات قدسى و ملكوتى بهتر و بيشتر تبيين شود ديگران هم مى‌آموزند و به همان مسير مى‌روند و اگر به همان مسير رفته بوديم ما امروز در حوزه و جامعه خود گرفتار اين همه نابسامانى و دردهاى بى‌درمان نبوديم!

چرا موعظه‌ها و منابر ما و فريادهاى «اتقوا اللّه‌» خطباى محترم جمعه چندان تأثيرى در دفع و رفع نابسامانى‌هاى فرهنگى و اخلاقى ما ندارد؟ چرا سالانه حد اقل پنج ميليون پرونده وارد دستگاه قضايى كشور مى‌شود؟ پاسخ يك كلمه است «سطرهاكى راست آيد، چون كجى در مسطر است»؟

آب از سر تيره است اى خيره چشم پيشترآ يكى بگشاى چشم!

گله ما را گِله از گرگ نيست كاين همه بيداد شبان مى‌كند.

نمونه نابسامانى‌ها:

الف) اگر آنگاه كه عالمى به ناشر كتابش پيغام داد كه اگر فلان لقب را برايم روى جلد كتاب چاپ نمى‌كنيد حق نداريد كتاب را منتشر كنيد!

ب) اگر وقتى كه مدرّسى كتاب يا مجله‌اى را كه بوسيله پست برايش ارسال شده بود برگرداند و دليلش را عدم ذكر «آية اللّه‌» براى خود نوشت!

ج) اگر زمانى كه فاضلى متوسط همين كه سمت كوچكى پيدا كرد مانند امامت جمعه يا مديريت مدرسه يا حوزه‌اى ـ يا بدون اين سمت‌ها ـ تدريس رسائل و كفايه را رها كرد و بدون شايستگى به مسند تدريس خارج تكيه زد و عمر طلاب بيچاره و بى‌پناه و بى‌راهنما را كه شايد براى تمشيت امور حوزوى خود ناچارند به چنان درسى بروند تباه كرد.

د) اگر روزى كه فاضلى بدون استحقاق، با زبان حال، دستور داد در نشريه تحت نظر و اشراف و مديريت خود، به او «آية اللّه‌» اطلاق كنند، (٢١) يا خودگردانندگان نشريه

(٢١) از آية اللّه‌ حاج شيخ مرتضى حائرى پرسيدند: چرا به علماى بزرگ گذشته «ثقة الاسلام» و «حجة الاسلام» اطلاق مى‌كردند؟ پاسخ داد: اگر با آن معيارها بخواهند به ما لقب دهند بايد فحش ناموسى بدهند!