ابن طى، از فقهاى برجسته و بزرگ جبل عامل در قرن نهم (٤) و صاحب‌نظر در ادبيات و شعر بوده است. (٥) صاحب رياض العلماء مى‌نويسد: «بعضى از فوايد و مسائلى كه از ايشان نقل شده، نشان از فضل و برجستگى وى در علم فقه دارد». (٦)

ياد كرد علامه مجلسى از ايشان با عنوان «علامه» (٧) نيز، نشانگر مرتبه والاى علمى اين فقيه است.

او از محضر اساتيدى چون ابن فهد حلّى (م ٨٤١ هـ . ق) و حسن بن احمد بن يوسف عشره كسروانى، معروف به «ابن العشره» (م ٨٦٢ هـ . ق ) بهره علمى برد. (٨) برخى، علامه حلّى (م ٧٢٦ هـ . ق) را نيز در زمره اساتيد اين فقيه برشمرده‌اند (٩) كه به نظر مى‌رسد درست نباشد؛ زيرا علاوه بر مستند نبودن آن، با توجه به تاريخ وفات آن دو، امكان بهره گيرى «ابن طى» از محضر علامه حلى بسيار بعيد است. براساس اجازه شمس الدين محمد بن مؤذن جزينى به عبدالعالى ميسى (١٠)، ابن طى، مصنفات علامه را با سه واسطه نقل مى‌كند؛ (١١) در حالى كه اگر

(٤)تكملة امل الآمل، ص٣٠٨. صاحب تكمله مى گويد : عجيب است كه شيخ حر ـ صاحب امل الاآمل ـ نام وى را در قسم دوم از كتابش آورده است؛ در حالى كه او از اجلاى فقهاى بلاد شيخ ؛يعنى جبل عامل است . توضيح اينكه كتاب امل الآمل در دو بخش تنظيم يافته است، بخش اول آن به شرح حال علماى جبل عامل و بخش دوم، شرح حال علماى ساير بلاد است .
(٥)رياض العلماء، ج٤، ص١٥٨.
(٦)همان، ص ١٥٩.
(٧)لوامع صاحبقرانى، ج١، ص٦٩.
(٨)موسوعة طبقات الفقهاء، ج٩، ص١٥٨.
(٩)ر.ك: تراجم الرجال، ج١، ص٣٧٤.
(١٠)بحارالانوار، ج٥، ص٣٦.
(١١)اين سه واسطه عبارت‌اند از: شمس الدين محمدبن عبدالله عريضى؛ حسن بن نجم الدين و عميد الدين.