در منابع رجالى، به محل زندگى مؤلف و حوزه‌اى كه در آن تحصيل مى‌كرده، اشاره نشده است؛ اما با توجه به اساتيد (٢١) وى، به نظر مى‌رسد او بيشتر عمر خود را در حوزه حلّه سپرى كرده باشد. او سرانجام پس از عمرى تلاش و مجاهدت در هفتم جمادى الاولى سال ٨٥٥ هـ . ق ، زندگى را بدرود گفت. (٢٢)

سال تولد او معلوم نيست، ولى صاحب ريحانة الادب، وفات او را بين سال‌هاى ٨٥٠ ـ ٨٥٥ و ٨٨٠ ـ ٨٨٥ هـ . ق ، مردد دانسته است. (٢٣) ليكن برخى از اطراف اين ترديد به طور قطع منتفى است، مانند سال ٨٥٠ هـ . ق ؛ زيرا بنابر ثبت خود مؤلف، (٢٤) زمان اتمام كتاب، سال٨٥٤ هـ . ق، بوده است. سال‌هاى ٨٨٠ و ٨٨٥ نيز بعيد به نظر مى‌رسد؛ زيرا يكى از نسخه‌هاى خطى كتاب كه قديمى‌ترين نسخه نيز است و در سال ٨٦٢ نوشته‌شده، توام با تأييدى از فرزند مؤلف است (٢٥) كه به طور طبيعى، اگر مؤلف زنده بود، معمولاً به تأييد خودش مى‌رسيد نه فرزندش .

كتاب: محور اصلى اين نوشتار، تبيين ابعاد مختلف مهم‌ترين اثر فقهى ابن طى فقعانى و مباحث مربوط به آن و شناساندن آن به مخاطبان است كه ضمن آن به مباحثى چون انگيزه تأليف اين كتاب، تأليفات ديگر مؤلف، پيشينه تأليف در موضوع كتاب؛ همچنين نحوه سازماندهى موضوعات فقهى در اين كتاب، رويكرد فقهى مؤلف، مكتب فقهى وى و ميزان تأثيرپذيرى او از مكاتب فقهى پيشين و نيز تأثيرگذارى‌اش نسبت به آيندگان، اشاره خواهد شد.

(٢١)چنان كه گفته شد، معروف‌ترين استاد وى، ابن فهد حلى است كه از برجستگان حوزه حله درآن عصر بوده است.٠
(٢٢)رياض العلماء، ج٤، ص١٥٩.
(٢٣)ريحانة الادب، ج٨، ص٨٥.
(٢٤)الدر المنضود، ص٣٣٦.
(٢٥)همان، ص٢.